tar2017-featured

Trans Alpine Run 2 – 9 september 2017

En ook in september reisde Liesbeth af naar de Alpen voor een extreem loopavontuur. De hoeveelste reis was het dit jaar? Wij zijn de tel kwijt. Ditmaal kwam wel de (4×4) bezemwagen eraan te pas. Volgend jaar: revanche!

transalpinerun2017kaart

(klik op de kaart voor scherpere weergave)

Highway to Hell zong de nieuw ingestapte passagier in de bus van Solda (Sulden) in Italië naar het vliegveld van München. Het klonk een beetje timide. De bus bulderde van het lachen. De bus zit vol met lopers die net de TAR (Trans Alpine Run) voltooid hebben of die dat geprobeerd hebben.

De TAR is een etappe-loop door de Alpen die vier landen doorkruist, dit jaar Zuid Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en Italië. 267 km door de alpen met in totaal ruim 15.000 hoogtemeters. Je loopt in tweetallen en er waren 7 etappes. Elke ochtend werden we bij de start getrakteerd op het nummer “Highway to Hell” van AC/DC. Elke avond was er een “briefing”, een Siege Ehrung en een pasta party. Super sfeervol maar ook knap intensief.

De lopers vertoonden de tweede helft van de week een grote gelijkenis met de zombies uit The Living Death en velen hingen van kinesiotape aan elkaar. De sporthallen in het start/finish gebied hadden wat weg van revalidatiecentra gevuld met opmerkelijk blije gedreven gewonden en geblesseerden.

Ingrid en ik arriveerden al op donderdag 31 augustus in Fischen im Allgäu om alle start perikelen rustig te kunnen afhandelen. We ontvingen allemaal een enorme Salomon travelbag met wieltjes en wel 100 L inhoud. Ik had niet te veel meegenomen. Dat was maar goed ook want de eerste dag moest je je tas zelf 2 uur van tevoren inleveren. Daarna trad de ophaal- en breng service in werking. Super goed georganiseerd zoals alles van PLAN B (de organisatie).

We hadden allebei wat mankementen en ik had met name door een knieblessure veel te weinig getraind. Zouden we het halen binnen de gestelde limiet tijden?tar2017-lh-door-debeek

De eerste dag werd de route omgeleid vanwege de vele sneeuwval. 500 hoogtemeters eraf en 3 km lengte erbij. Dat was een ruil die de eerste dag-etappe heel wat makkelijker maakte. We finishten in Lech am Arlberg met meer dan een uur “over”. Dat stemde hoopvol.

De tweede dag was het parcours last minute gewijzigd. Via de Rufikopf naar St Anton am Arlberg. Jeugdherinneringen en prachtige besneeuwde uitzichten! Helaas arriveerden we net ietsje laat bij de eerste post op de Rufikopf en waren we meteen uit het klassement. We mochten weliswaar doorlopen maar helaas werden de lintjes al voor ons  opgeruimd en de GPX route was die van de oorspronkelijke (nu minder begaanbare) route, net als het kaartje wat we mee gekregen hadden.
‘s Nachts besloot mijn mobiel ermee op te houden, een teleurstelling maar ook een heel leerzame ervaring, een hele week los van “de wereld” of juist niet?

tar2017-fixseilpassageDe volgende dagen stonden we vermoeid (vanwege de korte nachten) maar redelijk ontspannen aan de start. We wisten nu hoe het werkte. Er waren elke dag-etappe 3 verzorgposten waar je uitgebreid te eten kreeg. Meestal redden we het tot de tweede post en dan werden we met lotgenoten (het Deense team en het Catalaanse meisje zagen we zo elke dag) afgevoerd via 4wheeldrive, gondel en Shuttle busje. We werden in het finish gebied afgezet en daar waren onze toplopers meestal al binnen!

Een groot gevoel van verbondenheid, de mooiste bergetappes en een super strakke organisatie dat is wat de TAR voor mij is. En ja ik wil heel graag nog eens en dan voor het finisher-shirt en het volledige traject!

 

dag-6-spectaculair

tar-2017-custom

2 replies

Comments are closed.