Met de fiets naar de trein naar de trein naar de trein naar 7 heuvelen

De Zevenheuvelenloop. De naam deed mij eigenlijk de schrik om het hart slaan. Tijdens een training vind ik de heuvel aan de Klink vaak al een brug te ver… En dan zeven nog forsere heuvels? En dan ook nog in Gelderland? Ik kan u zeggen: het valt mee. What goes up, must come down!

De Zevenheuvelenloop heeft geen reclame nodig. Dit jaar deden er naast de veertien Loopgroep Oegstgeestenaren, nog ongeveer 33 duizend randfiguren mee. Een van hen liep een wereldrecord. Hij zal niet de trein hebben hoeven nemen vanuit Leiden. Via een voordelig arrangement, kon je voor 15 euro  heen en weer naar Nijmegen reizen. Vanaf Leiden zat de trein reeds vol fluoriserende pakjes, al dan niet verholen onder een warme winterjas. Een enkele reiziger zal zich in een lycra-hel hebben gewaand.

Via Utrecht en Den Bosch (een detour i.v.m. een goed geplande seinstoring rond Nijmegen) kwamen mijn drie reisgenoten en ik vol goede moed aan op het station aldaar. We waren niet alleen. Haast crowdsurfend konden wij ons richting omkleedfaciliteiten begeven, maar onmiddelijk viel ons de relaxte sfeer op, die op grote evenementen nog wel eens ontbreekt.

Er was overal genoeg ruimte. Er was genoeg ruimte in de omkleedfaciliteiten. Er waren genoeg toiletten — zelfs in de startvakken. Er was voldoende ruimte om in te lopen. Er was genoeg ruimte op het parcours.

Na het startschot was het een kwestie van rennen… Niet te hard van start, zoals het devies luidt bij alle wedstijden. Inhouden in de eerste vijf kilometer, want daar zitten nare klimmetjes. Kilometer 11 is ook vervelend en daarna is het (op een vervelende zevende cirkel van de hel heuvel na) sprinten naar de finish. Eenmaal daar zou je haast vergeten dat je door prachtig gebied hebt gerend en vraag je je haast af, waarom je zo je best hebt gedaan er zo snel doorheen te jakkeren.

Dit waren de feiten en cijfers van de deelnemers namens de LGO. Voor velen van hen gold inderdaad het adagium what goes up must come down. De laatste kilometers voeren u terug naar de finish en leveren daarom snelle tijden op, zelfs als u er doorheen zit.

Na de finish was zelfs een cup-a-soup heerlijk en de prijs van 1,50 (3,30 gulden!) eerlijk. Dan weet je dat je hebt afgezien. Met de trein terug ging soepel, op het verlies van een zonnebril en het branden van mond en tong aan broodjes falafel op Utrecht Centraal na.

De herinneringen aan mooi weer, high fives van kleine toeschouwers, aanmoedigingen, aan gezelligheid voor- en achteraf en de foeilelijke medaille verlichtten de spierpijn bij het traplopen daags na de wedstrijd.

Daarom een oproep aan alle leden: doe volgend jaar ook mee! Als u snel gaat, noemt u het een wedstrijd. Als het langzaam gaat, heet het een blik op de herfstkleuren. Hoe het ook zij, het evenement verdient uw deelname. Bovendien: samen in lycra de trein? Hoe gezellig kan het zijn!?

Groetjes,
Harm

p.s. Hieronder ziet u hoe genieten van herfstkleuren eruit kan zien 🙂

(In verband met de AVG een foto van uw scribent, i.p.v. een wat aanlokkelijker beeld… Bedankt, Brussel!)

Dit is Genieten.

1 reply
  1. avatar
    Hermien says:

    Erg leuk geschreven Harm!!
    Ben ‘t helemaal met je eens dat je deze gedaan ‘moet’ hebben.

Comments are closed.