Jana: Ladiesrun in Rotterdam

Een vriendin met borstkanker inspireerde Jana geld in te zamelen voor het goede doel. 280 euro was binnen voor de start. Nu moest er nog even tien kilometer gelopen worden.

In de trein dacht ik al “waarom doe ik mezelf dit aan?” Tien kilometer is ver en ik heb wat last van mijn hamstring. Eenmaal in Rotterdam (super pünktlich, natuurlijk) ben ik naar een massagetent gegaan. Die vrouw verrichte een klein wonder: mijn hamstring voelde weer OK. Nu nog even mijn knieën streng toespreken en ik was er klaar voor!

Gelukkig was het wat bewolkt en na een laatste banaantje kon ik starten aan de twee rondes van vijf kilometer. Helaas brak na een kilometer of twee de zon genadeloos door. In de hitte zijn de vele bruggetjes dan formidabele obstakels. Ik heb geen idee hoeveel het er wel niet geweest zijn.

Ik wist na 9 kilometer wel dat ik, ondanks de hitte, sneller zou zijn dan op de tien van de Leiden Marathon! Duizend meter later sleepte ik mijn oude lijf over de eindstreep. Met 1:06:21 was ik 1:34 sneller en niet alleen dat, ik had ook nog pijnvrij gelopen. Super!

Ik heb de masseuse nog even een knuffel gegeven, alhoewel ik me afvroeg of ze daar nu echt op zat te wachten: een omhelzing van een bezwete loopster. Snel omkleden en met de trein naar huis.

In de trein had ik alle tijd om terug te denken aan de race en besefte ik dat het Vaderdag was. Mijn vader is in 1998 al overleden en ik vroeg me af wat hij zou denken van zijn hardlopende dochter. “Gek kind,” waarschijnlijk.

Medaille en blaar zijn leuke aandenkens aan die dag. De 280 euro voor het goede doel de belangrijkste.

Jana