Salomon 4 trails 2019

“Heb je de dieren buiten gezien?” vroeg Uta in de grote tent in Nassereith. Visioenen van een weilandje met een paar Murmeltieren (zoals vroeger op de Camping in Landeck) doemden op voor mijn geestesoog of alpaca’s misschien?Uta sleepte me aan een arm naar buiten en wees ze me op bewegende goud bruine stipjes op een loei steile helling die het dal begrensde, jawel een vijftal gemzen! Een goed voorteken.

Liesbeth van der Haak vertelt over de vierdaagse bergtrail in Oostenrijk die ze met Birgit deed.

We hadden nog een kleine drie kwartier tot de start van de laatste etappe. Birgit en ik hadden ons toch een beetje verkeken op de Salomon 4-trails het leek zo makkelijk 25 km per dag , ca 1500 hoogtemeters en telkens zes en een half uur de tijd. Dat moest kunnen, ten slotte mocht je ook wandelen.

Maar op dag 1 haalden we de limiet maar net, op dag 2 strompelende we met stijve spieren gehaast over de prachtige route en op dag drie werden we gered door het slechte weer. De route werd verlegd naar lagere regionen en werd daardoor een stuk makkelijker. Alle “wandelaars” werden ineens “speed hikers” genoemd die met grote regelmaat behendig bergafwaarts langs kwamen hollen. Dat alles maakte ons er niet geruster op ondanks Uta’s geruststellende “Ach, met deze limieten!”

De dag van de inschrijving kregen we een enorme plunje overhandigd voor het vervoer van onze spullen. Het beloofde een logistiek ingewikkelde operatie te worden. Uta van plan B werd onze vraagbaak die “alles” wist.

We sliepen drie nachten in Seefeld en drie nachten in Nassereith. De vierdaagse etappe liep van Seefeld, via stops in Leutash, Wilder Mieming (van de “bergdokter”) en Nassereith naar Imst. Vanaf Imst zal de Salomon 4-trails zich volgend jaar voortzetten richting Garda meer. Elke avond werd ook ook nog heen en weer geshutteld naar het diner, de huldiging en briefing in een sporthal of tent.

Na het afhalen van onze spullen maakten we een mooie boswandeling waar we koortsachtig, steeds iets verder wilden omdat we alleen hier al vier verschillende soorten orchideeën telden. Wat heerlijk dat mijn loopmaatje mijn passie voor flora en fauna deelt. We moesten echter wel weer op tijd terug zijn voor een eerste gezamenlijk diner in de Rosshutte met prachtig uitzicht over de bergen in het avond licht.

De volgende dag mochten we hier nog eens omhoog maar nu te voet in plaats van met de tandrad bahn. Het uitzicht van het Seefelderjoch was adembenemend mooi. Net als dat van de Niedere Munde de dag daarop waar we voor de verandering maar éen bult over moesten. De route was een stuk renbaarder. Dag drie zou de zwaarste worden maar het regende de hele dag en er werd onweer voorspeld dus durfde onze zorgzame organisatie, plan B, het niet aan ons over het Mariënbergjoch te jagen. Er gingen wat hoogtemeters af en dankzij het weer werd dit de mooiste dag, want wat waren de in nevelen gehulde hellingen mysterieus en sprookjesachtig!

Vanwege onze nervositeit hadden we de laatste dag over de Starkenburger Hohenweg er flink de pas in, of ging het daadwerkelijk ineens een veel beter? We hadden op een verder verval van krachten gerekend maar het leek wel of we al doende beter getraind raakten. Het was droog, er kwam weer een zonnetje door en inmiddels kenden we heel veel mensen; lopers, vrijwilligers en medical crew.

“Was gibt es dan für eine Suppe?” vroeg een inmiddels tot op het bot verwende loper bij VP 2.

Ik had een vaste routine; twee plakken meloen met daarna Poridge bij VP 1 en soep bij VP 2, een paar stukjes cliffbar voor onderweg in het verplichte bekertje, en een gingerale cliff blokje als vertrek snoepje. Er was onmetelijk veel keuze maar hier deed ik het goed op, af en toe met een extra aardappel of augurkje.

Mijn eigen reepjes sleepte ik genummerd en wel braaf mee maar je kwam er niet echt aan toe. Na VP2 maakten we alle foto’s die we nog wilden maken. Alle tijdslimietenstress was weg gevallen. De laatste 8 km alweer door prachtig groen, groen van varens en bossen en met panoramische vergezichten. Er kon ons (bijna) niets meer gebeuren. Feestelijk holden we verder naar beneden.

De dag kon niet meer stuk, we bezochten zelfs nog een klein kerkje uit 1830 onder weg naar Imst. “Het interieur is prachtig Sergei” riepen we een Russische metgezel toe!, Sergei sloeg een kruis en holde verder. Bij de finish vierden we een klein amusefeestje met onze nieuwe vrienden, lopers met ongeveer ons tempo. ‘s Avonds werd het nog eens groots overgedaan met een band en een heus afscheid feest na de uitreiking van de finisher shirts.

Wat heerlijk om dit samen mee te mogen maken. Birgit, bedankt we zijn een goed team! Ondanks invaliderende spier-, knie- en peespijn viel er geen onvertogen woord en hebben we veel gelachen, gelopen, gerend en gefotografeerd! We will be back!