stubai-basic-trail-featured

Stubai Basic Trail 1 juli 2017

Nog maar net terug van de Zugspitz Ultratrail trok Liesbeth alweer naar Oostenrijk voor de Stubai Basic Trail van 28,6 kilometer en ruim 2500 meter stijgen. Volg haar tot in de sneeuw en leer ondertussen wat trail-jargon.

“Highway to Hell” schalt uit de speakers bij de Stubai Basic Trail. Het lijkt traditie bij PlanB evenementen. Mijn loopvriendin Jannet was al wat naar voren gelopen want zij loopt een stukje sneller. Het was de première voor de Stubai Trails. De organisatie was flink zenuwachtig, vooral over het weer. Dat is in de bergen altijd wel een “dingetje” en de voorspellingen waren bar en boos. De Lopers die in Innsbruck rond middernacht gestart waren hebben de hele nacht door stortbuien gelopen. Maar wij staan nu bij een twijfelend zonnetje onder een licht bewolkte hemel. We starten vanuit Neustift om 10 uur s’ ochtends en we hebben tot 18:30 de tijd. Dat geeft vertrouwen. De eerste 20 km kabbelen wat op en neer en aan het eind van het Stubaital gaat het dan nog 8 km omhoog, 2500 hoogtemeters in totaal.

Na de pasta party de avond tevoren kregen we een briefing waarbij het hele reglement nog eens uitgespeld werd. Alle verplichtte kleding, gedragsregels en ernstige waarschuwingen. Weer of geen weer, bij de Mutterberg Alm moet de lange broek en het longsleeve shirt aan en vergeet vooral de medical check en de tijdsregistratie aldaar niet. Het leek of we op expeditie gingen. Na alle strenge woorden stormden zogenaamde “Fahnen Kinder” het podium op die vlaggen droegen van alle 21 deelnemende nationaliteiten. Alle gezagdragers stonden hierbij te glimmen van trots. Ik zie zoiets in Nederland nog niet zo snel gebeuren.

Het parcours beloofde allerlei prachtigs zoals de “wilde wasser weg” en ik was al beladen met mooie herinneringen aan het laatste stuk bij de Dresdner Hütte.
stubai-basic-trail1

 

De eerste 2 km reed er een politieauto voor ons uit om ons veilig het dorp uit en het bos in te sturen. Ik liep wat achterop want bij de start verloor iemand ongemerkt zijn mobiel en die moest toch even terug gebracht worden naar de organisatie.

Een opvallend blonde dame uit Finland was een van de eersten die ik weer bij haalde, zij nam de stijging het bospad op al speed hikend* en dat ging verrassend snel. Haar man liep de lange afstand en zij liep voor het eerst na een blessure weer een bergtrail.

stubai-basic-trail2

Dresdner Hütte en opvallend blonde Finse

Hij had haar bezworen vooral niet berg op te rennen, bergop alleen wandelen. Op vlakke en dalende stukken kun je rennen maar niet te snel! Met dit gedegen schema haalden we de een na de andere veel te snel gestarte en opgebrande beginnende trailer in. We hadden het zo gezellig samen dat we besloten samen te lopen. De tijd vloog al babbelend en giechelend en voor we het wisten konden we aan de uiteindelijke stijging beginnen. Bij de Dresdner Hütte kreeg Marjo het “geheime telefoon signaal” van haar man Miko dat hij gefinisht was en Finland en Nederland gaven een oorverdovend gejuich ten gehore. Mijn nieuwe loopmaatje bleek een enorme doorzetter en nam nauwelijks tijd voor eten en dergelijke bij de verzorgposten. Ze had op haar Finse heuvel van 200 D+** getraind met een autoband achter zich aan! Inmiddels regende het al een tijdje en wat hoger op de Eisgrat ging dat natuurlijk over in sneeuw!

stubai-basic-trail3Die verplichtte regenkleding nu ook maar eens aan. De handschoenen gingen te stroef over natte koude handen. Het werd wel echt koud! Maar na alle barre verhalen die Marjo over haar succesvol ultralopende man vertelde leek me dat een kleinigheidje. Natuurlijk was de finish toch nog verder weg dan we dachten maar we werden opgewacht door een slaperige Miko (hij had twee nachtjes niet geslapen onder andere door het wat ongelukkig gekozen tijdstip van de briefing). Hij wist te vertellen waar de Keizerschmarren en het bier verstrekt werden. Het bier was helaas bevroren en wilde de fles niet uit maar de schmarren smaakten heerlijk.

Idee om met clubgenoten naar een bijzonder evenement te gaan (ook minder extreem)? Plaats het op het forum (alleen voor leden) in de rubriek Leuke loopjes / Wie gaat er mee

Het startnummer gaf toegang tot de gondelbahn naar het dal. Door de sneeuwvlokken daalden we nu bliksemsnel af en bij de bushalte namen we afscheid in een waterig zonnetje!

We houden contact!

Terug in de vakantie woning zat Jannet al fris gedoucht klaar met haar verhaal! De Siege Ehrung vond plaats op het dorpsplein. Wederom in de stromende regen maar gezellig dat het was 😉

*) speed hiking: bergwandelen met lichte uitrusting, hoge pasfrequentie en stokinzet. Het bovenlichaam werkt flink mee.

**) D+ = aantal hoogtemeters stijgen D- = aantal hoogtemeters dalen. Dalen is lastiger en leidt eerder tot spierpijn. Bij het dalen belast je je spieren excentrisch, d.w.z. op zijn langst en dat is lastig te trainen. Bij het stijgen zijn de spieren kort, dat is veel natuurlijker belasting en makkelijker te trainen.

Liesbethstubai-basic-trail5