sierre-sinal-fi

Sierre-Zinal 13 aug 2017, une grosse erreur, mais si belle!

Liesbeth en Birgit liepen op 13 augustus 2017 Sierre-Zinal, een trailrun van 31 km in Zwitserland met 2200 m stijgen 1100 dalen. En uitzicht op 5 bergen van boven de 4000 m, daarom ook wel la Course des cinq 4000 genoemd. Liesbeth verteld hoe mooi het was en eh…, beetje traditie, wat er mis ging.

Birgit en ik kijken wat verbaasd en verontrust om ons heen in het startvak. We zitten in het ochtendzonnetje op het asfalt met onze rug tegen het gazen hek net even buiten Sierre in het kanton Wallis. Er lopen uitsluitend 20 tot 30 jarige pezige en afgetrainde mannen rond met enkele jonge slanke vrouwen met een panterachtige lenige tred er tussen door gestrooid. Er wordt energiek gesprongen, gedribbeld, gehuppeld! Wat een kracht!

sierre-sinal1

Langzaam dringt het besef door dat we in de verkeerde groep zitten. Dit zijn wat ze hier “de elite lopers” noemen. Er is hier niemand van onze leeftijd om maar eens iets te noemen. Wel zagen we zo’n type met een bezem in zijn rugzak rondlopen, die hoop ik niet te zien onderweg bekende ik Birgit.

kaartjeTijdens de inschrijving voor Sierre-Zinal lieten we ons vooral leiden door de vertrektijd, 9:45 klonk veel aantrekkelijker dan 5 uur s ochtends. En ook voelden we ons iets te goed voor termen als recreant of wandelaar samen gevat onder de noemer “touristes”. De website was in het Frans en daardoor per definitie voor ons wat onduidelijk.

Sierre-Zinal moest een prachtige loop worden met uitzicht op wel 5 vierduizenders. De afstand van 31 km leek ook aantrekkelijk en die 2200 D+ en 1100 D- hoogtemeters goed haalbaar.

Na de start bevonden we ons vrijwel ogenblikkelijk in de achterhoede. Dat de eerste controle post wel eens tijdslimiet-technisch lastig zou kunnen worden hadden we al een beetje verwacht. In 8 kilometer 1300 meter stijgen binnen 1 uur 45, dat zou er om spannen. De post bij Ponchette liet ons echter door en even dacht ik dat het allemaal wel los zou lopen met die tijdslimieten. Maar helaas daar kwam de man met de bezem ons achterop. Maak ik een kans vroeg ik? Hij vormde een kruis met zijn handen.

De vrijdag voorafgaande aan de race hadden we ons vermaakt met wat toeristisch sightseeing, een bovengronds en een ondergronds meer. Wat een drukte, niet echt ons ding. Wij voelen ons niet thuis in de rol van “touristes”. Ik werd er zelfs een beetje depressief van. Zaterdag leefden we echter helemaal op. Tamara die ons het huisje verhuurde waar we verbleven gaf ons een kaartje van het Val d’Anniviers trailrunning station. Vijf fantastische trailroutes om uit te proberen. We gingen per bus naar St luc om de kortste trail de “Trail du Bisse” uit te proberen. Het werd aanzienlijk langer dan de 6.7 km met 441 D+- want de bewegwijzering liet te wensen over. Maar wat was het er mooi. Enthousiast begonnen we te fantaseren over een verblijf met een clubje lopers voor een heuse trail week.

Nu net voorbij Ponchette vlak bij Chandolin wordt mijn tijdregistratie-chip afgepakt maar ik mag door op mijzelf, “c’est pour vous” sprak de bezem man vriendelijk. Verderop zag ik hem het gesprek met Birgit aangaan ook zij werd “ontchipt” maar vanaf daar verloren we elkaar uit het oog.

sierre-sinal2Het liep veel relaxter nu alle tijdsdruk weggevallen was. Heerlijk over prachtige paadjes en toen na Hotel Weishorn, het prachtige zicht op de 5 vierduizenders zich voor me ontvouwde liep ik daar helemaal alleen heel erg gelukkig te zijn. Het uitzicht was zo overweldigend dat het me de adem benam! Ik hoopte uit het diepst van mijn hart dat Birgit ook doorgegaan was. Deze prachtige belevenis gun je iedereen! Dit mag je niet missen!

Onbekommerd fotografeerde ik me suf en inmiddels liep het weer echt lekker. Alle verzorgposten waren al opgebroken en ingepakt maar de vrijwilligers riepen luid en enthousiast “bon courage!”

Ik had gelukkig 2 liter water bij me en veel te veel reepjes. Boven alles was ik blij dat Frans E. me op de valreep vlak voor vertrek geholpen had met de problemen met mijn nieuwe Suunto, die wel een lange batterijduur had maar die niet wilde synchroniseren! Na aanhoudend speurwerk bleek het probleem bij “Moveslink” te liggen en na enig magisch gegoochel kwam de route in het horloge. Nu zag ik moeiteloos welk pad ik moest kiezen bij elke splitsing. Bedankt Frans!

sierre-sinal3Bij het bordje nog 2 km tot Zinal kreeg ik een appje binnen dat Birgit bij de finish was. Hoera! Zij heeft dus ook deze prachtige route in volle glorie mogen meemaken. Dubbele vreugde! Ook kregen we de medaille met mijn favoriete berg, de Cervin (aka Matterhorn, red.), omdat die het toegangsbewijs voor de bus terug vormde. Elk jaar is een andere vierduizender van de vijf deze eer gegeven. Terug in Sierre drink ik een liter Rivella in een keer (echt waar en ik drink het anders nooit).

sierre-zinal4

 

We dromen over “de volgende keer” maar dan wel als Touriste om vijf uur op pad en daarna door naar het station du trail. We schrijven het programma op een onderzettertje. We hebben er nu al zin in. Wie mee wil mag het zeggen.

1 reply

Comments are closed.