Artikel > Ingezonden >> Diverse artikelen ingezonden door leden

WR4A-Erasmus

Roparun 2016 – door de ogen van de kok

WR4A-ErasmusHet Roparunteam “We Run 4 All” bestaat voor een groot deel uit clubgenoten en liep in het Pinksterweekend voor de 6e keer van Parijs naar Rotterdam: 521,6 km in 45 uur, 5 minuten en 45 seconden! Om zoveel mogelijk geld op te halen om de levensomstandigheden van mensen met kanker te verbeteren. Elk van de 8 lopers loopt anderhalve marathon in die 45 uur. Maar even zwaar is het voor de begeleiders.

Katja ging voor het eerst mee, als kok in het basiskamp en beschrijft die ervaring van diep uit haar hart:
Read more

“Sex is het niet, maar het lijkt er verdorie toch goed op.” Een impressie van de halve marathon van Leiden

“Sex is het niet, maar het lijkt er verdorie toch goed op.” Een impressie van de halve marathon van Leiden door Geert Neelen Zondag 22 mei liepen 14 lopers van de Loopgroep Oegstgeest de halve marathon van Leiden. Vanaf februari mocht ik hen begeleiden en ik ben dan ook trots dat iedereen tevreden is over […]

Start2Run: enthousiaste trainers en Whats-app? Op-pep!

Talent bij de Loopgroep

Wisten jullie dat er veelzijdige talenten meelopen met de Groep? Zie hier deze prachtige foto bewerkt door Lydia Bavdaz, deelneemster van de 0 to 3 km clinic. 

LoopgroepOegstgeest_by_Lydia Bavdaz

34 km training voor de Amsterdam Marathon

Ultra Vasan – 90 km ultraloop in Zweden

Dit jaar werd voor het eerst de UltraVasan georganiseerd, een ultraloop van 90 kilometer tussen Sälen en Mora in Zweden.

De loop is gebaseerd op de Vasaloppet, ‘s werelds grootste, oudste en langste cross country langlauf race. Deze race is geïnspireerd op de tocht van Gustav Vasa toen hij vluchtte voor de Deense overheersers. Het werd een barre tocht door de sneeuw. Later versloeg Gustav de Denen en werd hij de eerste koning van Zweden.

Birgit, Joop, Frans en ik hadden na het zien van het promotiefilmpje onmiddellijk ingeschreven voor de kortere variant, de UltraVasan 45k. Sjaak, een bekende uit Groningen, voegde zich later bij ons.

We vlogen donderdagochtend naar Stockholm Arlanda en van daar was het nog ongeveer drie en een half uur rijden naar Mora.

Vrijdag was er alle tijd voor het ophalen van de startnummers, een eerste kennismaking met de Zweedse bossen en een bezoek aan de Dala paardjesfabriek. Drie keer raden waar we mee naar huis reden.

Op de racedag werden we om 6.15 uur per bus richting Oxberg (spreek uit: Oeksbarje) vervoerd. De 90 km lopers werden nog nog vroeger verwacht en reden door tot Sälen.

DSF2942_lzn_smallDe start in Oxberg was om 8 uur, onder een grijze lucht, bijna windstil en met lichte motregen. Al snel koersten we de fraaie natuur in. Donkere dennenbossen, ijle berkenbossen met onnoemelijk veel paddenstoelen, lichtgevend groene weiden, vlonderpaadjes door hoogveen, meren met rietland en kleine nederzetting met roestrode huisjes met witte raam- en deurkozijnen wisselden elkaar af.

Voor het grootste gedeelte heeft de UltraVasan 45 een licht glooiend parcours en is nergens “heel technisch”, zoals dat heet. Wel was hier en daar de ondergrond erg zompige, zodat het water niet alleen van boven, maar ook van onder tot ons kwam. We liepen de tocht dus wel natte voeten. De eerste 36 km liepen Sjaak, Joop en ik samen op, Frans was lekker op dreef. Vanaf 15 km deelden we de route met de 90 km lopers en werden we regelmatig ingehaald door de snellere lopers op de lange afstand.

wegwijzer-cDe bewegwijzering op de route was heel goed. Iedere kilometer stond er een blauw bordje met afstandsaanduiding. Heel goed voor het moreel om die bordjes zou af te zien tellen!. Bovendien was er iedere 3 km een verzorgingspost, met een aanbod variërend van alleen water tot diverse warme en koude hapjes en dranken.

Birgit die nog last had van blessures stapte in op 16 km bij de verzorgpost van Oxberg. Daar werden we verwend met heerlijke “blåbärssoppa” (blauwe bessen soep) en pannenkoekjes. verzorgingOok op de posten van Hökberg (op 26k) en Eldris (36k) was de verzorging uitstekend. Bij het 36k-punt begeleidde Joop Birgit wandelend en dribbelend naar de finish. Of was het andersom?

De finish in Mora bracht ons, behalve een waterig zonnetje veel aanmoediging door de zweden in de vorm van “Heya Heya’s”. Kleine teleurstelling was wel dat de medailles er alleen waren voor de 90k-lopers. Maar daar stond een lekkere pasta-maaltijd en een prachtig ‘finisher’-shirt tegenover.

Al met al kunnen we de UltraVasan 45 van harte aanbevelen!
Bekijk mooie trailer op http://ultra.vasaloppet.se/en/

vasateam

Foto’s zijn van Joop, Birgit en Frans

Trappetjes loop!

Degenen die vaker met mij trainen weten dat ik nog wel eens woensdagavondtraining laat schieten vanwege dienstreizen naar het buitenland. Vooral in de maand november is het bijna iedere week raak. Leuk zo’n reisje, maar 9 van de 10 keer zie ik vanwege de aard van de werkzaamheden alleen het vliegveld en het hotel op het vliegveld en zijn de dagen lang. Slechts een heel enkele keer is er tijd om iets van de stad te zien.

 

Dit keer had ik het goed getroffen in Bilbao in Spaans Baskenland. Ruim twee dagen met een hotel in de stad, dus de hardloopoutfit mocht mee op reis. Bij aankomst in het hotel was het wel even slikken, want Bilbao ligt op heuvels langs een rivier (Ria del Nervion O de Bilbao) en het hotel, jawel, lag op een heuvel. Afdalen naar de rivier betekende 450 traptreden door smalle oude straatjes. Maar, op de tweede dag, toen ik de stad al iets beter hard leren kennen, trok ik toch na het werk de hardloopschoenen aan. Ik besloot om zelf invulling te geven aan het woensdag programma van XL, de trappetjesloop.

Om 14.00 druk ik voor het hotel de klok in. Na een kleine 100 treden omhoog naar een oude kerk, krijg ik een rustige afdaling, gevolgd door 350 treden omlaag door de Mallona Galtzada. Ik ben nu in het hart van de oude stad en ren in een rustige Z1 naar de rivier. Al snel steek ik deze over, neem een trappetje naar beneden en loop ik vervolgens over een prachtige brede boulevard. Hier zie ik voor het eerst andere hardlopers. De bijzondere Zubizuri-brug voegt ruim 70 treden aan de teller toe en nu loop ik weer aan de oostoever langs de rivier.

IMG_1926_lzn-s

Al snel doemt de volgende brug op en deze steekt mooi af tegen de inmiddels blauwe lucht. Dit is een hele hoge brug en via een trappenhuis van 168 treden kom ik boven. Aan de andere kant van de brug daal ik via een speelse trap geleidelijk af naar het imposante Guggenheim-museum. Hier pak ik nog een paar kleine trappetjes, waarna ik op de laatste brug afloop, een brug met veel trappetjes. Dit is het keerpunt en met dit heen en weertje over de brug ben ik de 1200 treden inmiddels voorbij. Ik loop om het Guggenheim heen en besluit nogmaals die hele hoge brug op te lopen. Aan de andere kant van de rivier is weer het trappenhuis (dit keer 168 treden omlaag) en daarna kan ik weer eens even vlak lopen. In ieder geval tot ik weer bij de Zubizuri-brug ben. Hup, trap op en weer de brug over en nu zelfs door naar de andere kant van de straat want daar ligt een luxe brede trap van zo’n 100 stapjes. Ook deze omhoog en weer omlaag. Ik vervolg mijn route langs de rivier en weer zie ik veel lopers. Het is echt heerlijk lopen langs het water. Nog drie keer pak ik een brug (en even zoveel trappetjes) en beland ik uiteindelijk aan de voor mij goede kant van het water. Ik ben nu 45 minuten onderweg en het wordt tijd voor de finale (de 450 treden terug naar het hotel).

IMG_1947_lzn-s

Maar nog geen 100 meter voor aanvang van de klim loop ik langs een klein pleintje in de oude stad en daar ligt een werkelijk prachtige set trappen. Die kan ik niet weerstaan en ruim 500 traptreden verder ben ik weer terug op het pleintje. De klim daarna omhoog naar het hotel valt mee en de 450 treden laten zich makkelijk wegtrappen, evengoed dik Z4. Voldaan, maar wel met een apart gevoel in de kuiten, druk ik de klok in op 1:00:03. Mijn horloge vertelt me dat ik 8,6 km heb afgelegd en dat m’n hartslag gemiddeld 143 slagen per minuut was.

De ruim 2650 traptreden die ik heb genoten vind ik op m’n display nergens terug”. Toen was het tijd om te douchen en daarna het rapport te maken van de inspectie van vanochtend. Want we waren tenslotte in Bilbao om te werken.

 

 

 

Een Koninklijk PR

Door René van der Helm

Dit wil ik de leden en trainers van de loopgroep niet onthouden.

Wat is er mooier dan een PR op de 10 km lopen tijdens de Royal Ten? Ik had de Royal Ten al eerder gelopen en wist dat het een erg snel parcours was: brede straten als de Beatrixlaan en de Bezuidenhoutseweg in het begin. Mijn oude PR op de 10 km was van 2007 44:47. Maar ik liep dit seizoen goed. Na een hamstringblessure in september kwam ik vanaf januari aardig op stoom. Op een van de Zorg en Zekerheid 10 km’s liep ik 45:12. Ik had dus goede hoop. De omstandigheden waren op 25 mei 2014 erg goed; net niet te warm en weinig wind. Ik liep erg goed en liep probleemloos naar een nieuw PR van 44:14. De bijgevoegde foto is vlak voor de finish op de Beatrixlaan. Een groot deel van het succes dank ik aan de baantrainingen en tips van Joop en Roel. Op de baan heb ik geleerd om een vast tempo te lopen. Dit is absoluut noodzakelijk voor een PR op de 10 km heb ik gemerkt.

Met dank aan alle loopgroepers.

Foto: Aktiefoto

Verslag van Limburgs Halfzware (50km)

Door Liesbeth van den Haak

Zaterdag 15 maart was het dan zover. Mijn debuut op een trail langer dan de marathonafstand. Limburgs Halfzware, een trail van 50 km met een stevig aantal hoogtemeters zou het gaan worden. Zoals de naam al doet vermoeden is er ook een Limburgs Zwaarste. Deze klassieker wordt in April door Willem Mütze en zijn partner Annemarie georganiseerd. Een hele schare vrienden, waaronder veel partners van lopers, staan hen ter zijde.

De langste afstand is 100 km. Tja…, daar zijn we voorlopig nog niet aan toe, maar er is ook een 60 en 80 km loop. Als voorbereiding op dit evenement kun je in februari de ene en in maart de andere helft van die 100 km lopen. Zo weet je wat je te wachten staat.

Om trainings-technische redenen en een hopelijk kleinere kans op hagelbuien en zompige modder koos ik voor de trainingsloop in maart.

Na een comfortabele overnachting was het verzamelen bij de voetbalkantine in Heerlen (RKHBS). Willem fungeerde daar als Garmin servicebalie en zette de route in de horloges voor diegenen die die kunst zelf niet machtig waren. Daarna vertrokken we carpoolend naar de start in Vijlen bij het cafe ‘t Hijgend Hert. Ik zat gezellig met een groepje ultralopers (die vrolijk gesprekken voerden over 100 mijls lopen en recente nachtelijke hallucinaties) wat bezorgd op het achterste slaapbankje. Deze Camper zou een heel vertrouwde welkome metgezel worden die dag.

Opgewonden gingen we om 9 uur van start in een waas van lichte regen. Willem drukte ons op het hart dat het slechts een training betrof en geen wedstrijd. De eerste twee verzorgingsposten werden we gemaand op elkaar te wachten. Zo kreeg Willem goed zicht wie waar liep en werd er niemand vergeten. Een hele prestatie want er liepen, in plaats van het maximale aantal van 20 deelnemers, zo’n 60 man mee. Die eerste twee posten waren na 7 en 14 kilometer. Annemarie en het vriendengroepje stonden steevast met Camper en opklaptafels met lekkere hapjes en drankjes. Ice-tea, koekjes, zoutjes, ontbijtkoek en bij elke post “een verrassing”.

Trouwe loop-fans wisten precies te vertellen bij welke post er tomatensoep, een puddinkje, vla, en zelfs een boterham gebakken ei uit de Camper getoverd zou worden. Zeer welkom dat ei zo net voorbij de 40 km. Met komkommer en flink veel zout! Dat hield ons op de been.

Intussen liepen we door prachtige bossen met knalblauwe bosviooltjes en felgeel speenkruid. Boven ons roofvogels, af en toe ging het door een maisveld of langs slingerende beekjes met een watermolen. Wat een feest! Nergens saai! Na een uurtje of 2 was het ook droog geworden en warmden we lekker op in het voorjaarszonnetje.


Foto: Willem Mütze

Onderweg stond Willem op strategische plaatsen van iedereen foto’s te maken. Bij de twee laatste verzorgingsposten moedigde hij alle lopers aan toch vooral te blijven genieten. Geconcentreerd hardlopen was eigenlijk een beetje zonde van het mooie landschap. Op die manier vlogen de uren voorbij. De ontvangst bij aankomst in de bekende kantine in Heerlen was al net zo hartelijk en zorgzaam als de begeleiding onderweg. Het bier vloeide rijkelijk. Het leek ook net of werkelijk iedereen elkaar kende.

Als klap op de vuurpijl ontving een iedere loper een persoonlijk certificaat met naam, tijd, een routekaartje, landschapsfoto’s en 2 persoonlijke foto’s. Een feestelijk aandenken. Volgend jaar overweeg als gevolg van al die nestwarmte serieus om de twee halfjes en de kortste hele te lopen, ijs en weder dienende natuurlijk. Ik verwacht ook dat er wel weer LGO-ers meewillen voor zoiets leuks.

Ik bedank bij deze Willem en Annemarie en alle vrienden nogmaals voor het onbetaalbare werk wat zij verzet hebben om het iedereen naar de zin te maken en Frans Evenblij voor het meereizen terwijl hij besloot zelf niet te starten en natuurlijk Sjaak die 50 km lang gezellig gezelschap bleef.

Interview met de marathon groep

Er is een heel leuk filmpje gemaakt over een aantal van onze leden die nu trainen voor de marathon:

http://www.42marathon.nl/interviews/video-loopgroep-oegstgeest-bereidt-zich-voor-op-marathon-rotterdam/

— door Brigitte van de Berg