Verslag van Limburgs Halfzware (50km)

Door Liesbeth van den Haak

Zaterdag 15 maart was het dan zover. Mijn debuut op een trail langer dan de marathonafstand. Limburgs Halfzware, een trail van 50 km met een stevig aantal hoogtemeters zou het gaan worden. Zoals de naam al doet vermoeden is er ook een Limburgs Zwaarste. Deze klassieker wordt in April door Willem Mütze en zijn partner Annemarie georganiseerd. Een hele schare vrienden, waaronder veel partners van lopers, staan hen ter zijde.

De langste afstand is 100 km. Tja…, daar zijn we voorlopig nog niet aan toe, maar er is ook een 60 en 80 km loop. Als voorbereiding op dit evenement kun je in februari de ene en in maart de andere helft van die 100 km lopen. Zo weet je wat je te wachten staat.

Om trainings-technische redenen en een hopelijk kleinere kans op hagelbuien en zompige modder koos ik voor de trainingsloop in maart.

Na een comfortabele overnachting was het verzamelen bij de voetbalkantine in Heerlen (RKHBS). Willem fungeerde daar als Garmin servicebalie en zette de route in de horloges voor diegenen die die kunst zelf niet machtig waren. Daarna vertrokken we carpoolend naar de start in Vijlen bij het cafe ’t Hijgend Hert. Ik zat gezellig met een groepje ultralopers (die vrolijk gesprekken voerden over 100 mijls lopen en recente nachtelijke hallucinaties) wat bezorgd op het achterste slaapbankje. Deze Camper zou een heel vertrouwde welkome metgezel worden die dag.

Opgewonden gingen we om 9 uur van start in een waas van lichte regen. Willem drukte ons op het hart dat het slechts een training betrof en geen wedstrijd. De eerste twee verzorgingsposten werden we gemaand op elkaar te wachten. Zo kreeg Willem goed zicht wie waar liep en werd er niemand vergeten. Een hele prestatie want er liepen, in plaats van het maximale aantal van 20 deelnemers, zo’n 60 man mee. Die eerste twee posten waren na 7 en 14 kilometer. Annemarie en het vriendengroepje stonden steevast met Camper en opklaptafels met lekkere hapjes en drankjes. Ice-tea, koekjes, zoutjes, ontbijtkoek en bij elke post “een verrassing”.

Trouwe loop-fans wisten precies te vertellen bij welke post er tomatensoep, een puddinkje, vla, en zelfs een boterham gebakken ei uit de Camper getoverd zou worden. Zeer welkom dat ei zo net voorbij de 40 km. Met komkommer en flink veel zout! Dat hield ons op de been.

Intussen liepen we door prachtige bossen met knalblauwe bosviooltjes en felgeel speenkruid. Boven ons roofvogels, af en toe ging het door een maisveld of langs slingerende beekjes met een watermolen. Wat een feest! Nergens saai! Na een uurtje of 2 was het ook droog geworden en warmden we lekker op in het voorjaarszonnetje.


Foto: Willem Mütze

Onderweg stond Willem op strategische plaatsen van iedereen foto’s te maken. Bij de twee laatste verzorgingsposten moedigde hij alle lopers aan toch vooral te blijven genieten. Geconcentreerd hardlopen was eigenlijk een beetje zonde van het mooie landschap. Op die manier vlogen de uren voorbij. De ontvangst bij aankomst in de bekende kantine in Heerlen was al net zo hartelijk en zorgzaam als de begeleiding onderweg. Het bier vloeide rijkelijk. Het leek ook net of werkelijk iedereen elkaar kende.

Als klap op de vuurpijl ontving een iedere loper een persoonlijk certificaat met naam, tijd, een routekaartje, landschapsfoto’s en 2 persoonlijke foto’s. Een feestelijk aandenken. Volgend jaar overweeg als gevolg van al die nestwarmte serieus om de twee halfjes en de kortste hele te lopen, ijs en weder dienende natuurlijk. Ik verwacht ook dat er wel weer LGO-ers meewillen voor zoiets leuks.

Ik bedank bij deze Willem en Annemarie en alle vrienden nogmaals voor het onbetaalbare werk wat zij verzet hebben om het iedereen naar de zin te maken en Frans Evenblij voor het meereizen terwijl hij besloot zelf niet te starten en natuurlijk Sjaak die 50 km lang gezellig gezelschap bleef.