Tamara liep de Zevenheuvelenloop

“Hoi Tamara, Wat leuk dat je de Zevenheuvelenloop gedaan hebt! Zag op de Loopgroep Facebookpagina dat er wat andere heuvels aan vooraf gingen. Zou je het leuk vinden om er een stukje over te schrijven voor de loopgroepnieuwsbrief? (…) Als het je niks lijkt, ook prima.” Tja, Harm, aangezien het overdag één van mijn taken is om collega’s achter de broek te zitten om materiaal aan te leveren voor een nieuwsbrief, dan kan ik natuurlijk niet zeggen dat het me niks lijkt :). Dus hierbij: “Tamara’s heuvels naar de Zevenheuvelenloop”!

De ‘frustratie heuvel’
Veel hardlopers stellen zichzelf een doel, variërend van ‘5 km kunnen hardlopen’ tot ‘de marathon van New York uitlopen in 3,5 uur’. Mijn inschrijving voor de Zevenheuvelenloop diende geen doel. Dat ik op zondagavond 22 september mijn gegevens invulde op nnzevenheuvelenloop kwam enkel en alleen voort uit pure frustratie: een paar uur eerder stond ik namelijk voor Jan met de korte achternaam in het startvak voor de Dam tot Damloop. Inderdaad, ik bevond me in de eerste groep lopers die wegens de hitte niet meer mochten starten.  Zo had ik mij het begin van een nieuw hardloopseizoen niet voorgesteld. Ik ging net zo lekker na de halve marathon van Leiden! Ik kon maar aan één ding denken en dat was dat ik in 2019 nog wel een andere hardloopklassieker wilde lopen. Na een snelle scan op hardloopkalender.nl bleek dat de Zevenheuvelenloop te zijn. Meteen ingeschreven, klaar. Zonder doel, zonder trainingsplan. Maar ik was wel mijn frustratie kwijt.

De ‘trainingslocatie heuvel’
Op zich maakte ik mij niet zo’n zorgen over de afstand van de Zevenheuvelenloop. 15 km heb ik ruimschoots in de benen. Op vlak asfalt. De enige heuvels die ik ooit hardlopend bedwongen had waren altijd vakantielooprondjes geweest,  om de camping in de Dordogne of langs mijn stuga in Värmland. Maar nu moest ik van mezelf toch minimaal 1x per week een training met heuvels doen. 1x per maand duinloop met de loopgroep was niet genoeg. Aangezien een uitgebreide trainingsstage in bijvoorbeeld de Limburgse heuvels niet echt binnen handbereik ligt als je een drukke baan, gezin etc. hebt, moest ik het dichter bij huis zoeken. Maar waar train je in de regio Oegstgeest voor een Zevenheuvelenloop? Na lang zoeken bleek het antwoord praktisch om de hoek te liggen: de Klinkenbergerplas bleek een hele geschikte trainingslocatie te zijn. Er is daar een hele mooie heuvel met een heel vaag kunstwerk op de top. Is het een poort? Een bankje? Uitzichtpost? Of gewoon een stapel stenen? Ik weet nog steeds niet wat het voorstelt, wel dat ik die heuvel tig keer maal 7 op en af heb gerend. Ik vind het trouwens een bankje, prima plek om even uit te rusten.

De ‘Duinloop heuvel’
Ik noemde ‘m net al en elk trouw loopgroeplid kent ‘m wel: de duinloop, elke eerste zondag van de maand vaste prik op het trainingsschema van de loopgroep. Ik doe eigenlijk altijd wel mee, met gezonde tegenzin. Want het is zondagochtend, vroeg, en op de één of andere manier heb ik het gevoel nooit vooruit te komen in het zand, maar ja, als je voor een Zevenheuvelenloop traint moet je wel die duinen in. Het zal wel een ‘heuvel’ blijven, die duinloop, en ik eindig altijd ergens alleen lopend langs het strand, maar ik heb ‘m wel altijd uitgelopen. En nooit te laat geweest voor de koffie in het Strandhuys :).

De ‘Hardloopdip heuvel’
Lopen in het najaar. De dagen worden korter, het weer wordt kouder, werk drukker, moe, en dan is ie daar ineens: de hardloopdip. Snelheid kwijt, zwaar gevoel in de benen, pijntjes, geen zin om te lopen…Had ik vorig jaar ook, dus niks om me zorgen over te maken. Komt in januari allemaal weer goed. Alleen superirritant. Zeker als je de dag van de Zevenheuvelenloop steeds dichterbij ziet komen. Wat doe je dan? Gewoon doorlopen, lagere tempogroep pakken. En de woorden van een loopgroeptrainer ter harte nemen: “het gaat vanzelf voorbij”. Dank, Marjan!

De ‘blessure heuvel’
Gelukkig heb ik tot op heden nog nooit een blessure opgelopen tijdens of door het hardlopen. Ik krijg het echter wel voor elkaar om op zondagavond twee weken voor de Zevenheuvelenloop thuis heel hard met mijn linkerknie tegen een traphekje aan te lopen. Gelukkig zou die woensdag daarop fysiotherapeut Ruben langskomen bij Pecos, dus snel even een afspraak bij hem ingeschoten. Na het bekijken van mijn knie, keek hij mij wel even bedenkelijk aan toen ik zei dat ik anderhalve week later zeven heuvels op en af wilde lopen, maar…hij zei als ik op vrijdag klachtenvrij zou lopen dat het dan wel zou moeten kunnen. Dit was gewoon puur geluk: als die klap tegen mijn knie net op een andere plek terecht was gekomen, was het een ander verhaal geweest…

En dan de Zevenheuvelenloop zelf…
Geweldig! Heerlijk gelopen, ging zelfs relaxter dan de halve van Leiden. Goede sfeer, mooie landschappen gezien, prachtige herfstkleuren. Het was al die heuvels waard. Volgend jaar zeker weer!