Hoe loop jij (niet) tijdens corona – deel 1

Een nieuwe rubriek waarin leden verhalen over hoe ze wel of niet lopen in coronatijd. De eerste bijdrage is van Dora.

Natuurlijk loop ik nog steeds, hierbij is corona geen spelbreker. Sterker nog, de lockdown helpt zelfs. Want nu het werk zich vooral thuis afspeelt ga ik pas hardlopen als de winterse buien zijn overgewaaid. Zondags slaap ik ouderwets uit en ik wacht verder rustig het moment af waarop mijn eten is gezakt, voor ik in mijn hardloopschoenen stap.

Totaal geen regelmaat, hoor ik je denken, dat gaat vast niet lang goed. Toch ren ik tijdens de afgelopen zomer, in de herfst, en inmiddels winter, zeker twee keer in de week. Solo en offline – dus geen (Strava)app – in rondjes van zo’n tien kilometer door en om ons dorp. Dat gaat lekker, ook zonder aansporing om langs een voetbalveld, of vanaf een bushalte, te versnellen naar Z-4. Ook de straffe afwisseling van intervalminuten heb ik geskipt. Misschien gaat het daarom met iets minder snelheid, dat zou zomaar kunnen. Wat overblijft is lekker veel ruimte om te genieten, en ja, ook af en toe afzien.

Dankzij corona weet ik dat mijn innerlijke drive behoorlijk op orde is. Wat wil je ook als er veel tegenover staat, zoals eenvoudigweg energie kwijt kunnen, goede ideeën die te binnen schieten en, niet te vergeten, het vooruitzicht taarten te kunnen blijven bakken én eten. Tijdens mijn solorondjes zie ik ook bouwbedrijven meters maken. Het asfaltweggetje achter Corpus slingert langs villa-eilanden die tijdens de coronamaanden een prestigieus waterstadje aan de Oude Rijn zijn geworden. Ik realiseer me daar al rennend hoe wij nog steeds een dynamische loopgroep vormen, ieder op eigen eilandjes met individuele kilometers.

Het hardnekkige virus leidt ook tot gemis. Van het geroezemoes bij Pecos, waar we bij binnenkomst gehaast de kleedkamers inschoten en elkaar naderhand in een ietwat bedompte ruimte opzochten. Geen idee hoe het nu gaat met kinderen, werk, verhuizing, volkstuin of wat ook maar ter sprake kwam.

Verder zijn er voorlopig geen aanmoedigingen van andere hardlopers die stimuleren om te pieken. En die alleen al ruggensteun bieden doordat zij eveneens nat zijn, moe en bezweet. Ook het zo karakteristieke geluid van andere hardloopschoenen rondom mij op het Oegstgeester trottoir ontbreekt helaas.