Fit blijven in coronatijd – Het verhaal van Jaap

Een paar weken geleden kwam ik op de terugweg van mijn Leidse Singelloopje Robert en Harm-Jan tegen. Na gezellig wat bijgepraat te hebben, inclusief een opmerking over mijn strakke korte broekje (wat erg meeviel), kreeg ik de vraag of ik een stukje wilde schijven over hoe ik sterk en fit blijf in coronatijd. Uiteraard. Dank Robert.

Tja, privé gebeurt er weinig. Gelukkig geen sores. De kinderen doen hun ding en José en ik zijn heel braaf met weinig bezoekjes. De zomervakantie in Frankrijk ging gelukkig door, de wintersport niet. En we hebben een aantal keren van ons huisje in Reeuwijk kunnen genieten; ander uitzicht en even een andere routine. Geen klagen.

Tja. Daardoor neemt het werk een meer prominente plaats in. Het is wel een stuk saaier geworden. Niet rustiger, integendeel. Alles speelt zich af achter ‘het scherm’. Als rijksambtenaar mag ik namelijk alleen bij uitzondering en met specifieke toestemming naar kantoor. Met als gevolg dat ik mijzelf slechts een beperkt aantal keren mocht ‘uitlaten’. Twee keer om een conflict met een aannemer door te nemen (gaat toch beter op gepaste afstand); een paar keer om de bestaande situatie van een Penitentiaire Inrichting goed te kunnen beoordelen en een keer naar ex-vliegbasis Valkenburg om een oud pand te bekijken (circulair project). Het blijft leuk om dat soort dingen te mogen doen.

Helaas bleven de direct ‘werk’ sociale contacten beperkt tot een enkele keer in mijn achtertuin. Geen koffiepraatjes, geen jaarbijeenkomst, geen borrels, niets van dat alles. Toch blijft werken leuk. Ik ben gewend om op afstand te werken, en kan veel met Skype, Webex, Zoom, etc. (veel bellen, en veel scherm delen). Het directe werk blijft hetzelfde, dus een kwestie van positief blijven denken. Ook daar blijf je fit van.

Tja. Nu wat meer het fysieke deel en dan gaat het om bewegen. Buiten veel ‘scherm’ werk, zit ik niet veel stil. Mijn voornaamste aanleiding om te bewegen is Katy, onze hond. Het beestje hadden we al, het is geen ‘corona’ hondje. Met haar wandel ik vier keer per dag (zo’n 1,5 a 2 uur). Daarnaast probeer ik met het gezin een mooie, lange wandeling te maken, doe ik veel in de tuin en loop ik hard (verrassing). Bijna iedere week twee keer, toch zo’n 10 tot 15 km per keer. In lekker tempo, en als ik eerlijk ben, niet meer op hetzelfde tempo als ‘vroeger’. Ik mis duidelijk de uitdaging van de groep en de doelen van een formeel loopje. Even wachten, dat komt weer. Soms loop ik met Els en dat blijft heel gezellig. Toch loop ik in het algemeen alleen. Ik ben terughoudend en voorzichtig met mijn contacten. Dat hangt samen met het basisconcept van mijn vroegere werkgever: vermijden van risico. Dat is ook de belangrijkste reden dat jullie mij het afgelopen jaar nauwelijks als trainer hebben gezien.

Ik laat me niet opjagen door een stappenteller of algemene sociale media. Ik ben daarbij redelijk eigenwijs. Ik heb de stappenteller zelfs een paar maanden geleden uitgezet. Het werd iets teveel een doel in zich zelf, daardoor vond ik het vervelend worden. Niet omdat ik het nodig had; mijn gemiddelde was zo’n 17.000 stappen per dag. Dus dat zit wel goed. Met name dank aan Katy. Als laatste, de lunches zijn wat gevulder geworden. Ik weet dus waardoor mijn gewicht iets is toegenomen, en dat doet natuurlijk ook weer iets voor het tempo. Geen zorgen.

Dus mijn motto: Blijf positief en beweeg (sterk en fit). Ik zie jullie weer snel. Ik heb eens gehoord dat hardlopen samen alleen lopen is. Je doet het voornamelijk zelf. Complimenten. Sue neemt het stokje over.