Hoe loop jij in coronatijd? – Het verhaal van Stefanie

In 2017 ben ik begonnen met de Basiscursus. Ik vond het al heel wat van mezelf om twee keer in de week te gaan lopen. Zeker op zondagochtend. Dat was mijn luierochtend. De eerste periode was ik ook standaard chagrijnig en ik riep ook iedere keer dat ik beter op woensdagavond liep dan op zondagochtend. Ik vond het heerlijk om met de Loopgroep te lopen. Het praten met elkaar over van alles en nog wat leidde af van de moeite die het soms kostte om de afstand te volbrengen. Al snel ontstond er een vast groepje waar ik mee samen liep. De PaasHaaswijkloop was echt een hoogtepunt. Hierna hadden we de smaak te pakken en gingen we van Beter 5, naar Beter 10 en tenslotte tempogroep 60/65. Ook deden we regelmatig met de XS-trail mee. Fantastisch om door prachtige natuurgebieden te lopen. Vervolgens schreven we ons met z’n drieën in voor de Z&Z-circuits. We hadden niet altijd evenveel zin om op zondagochtend te lopen (althans ik niet, Hannah en Shuk-Hing zijn overal voor te porren), maar er zaten veel routes bij die erg de moeite waard waren.

In 2019 kwam er een kink in de kabel: ik raakte overspannen. Mijn lichaam was zo op, dat ik van de huisarts en de bedrijfsarts niet meer mocht lopen (ook geen 5 km? nee, ook geen 5 km). Dat vond ik heel moeilijk om te horen. Ik ben nog wel met het trailweekend mee geweest en ik heb prachtig kunnen wandelen in de buurt van Arnhem toen de anderen gingen hardlopen. Toen ik me na een half jaar weer goed voelde en bij de Loopgroep wilde aansluiten diende Corona zich aan. Wat nu? Ik hou er helemaal niet van om in mijn eentje te lopen. Ik had een opbouwschema uitgeprint en mijn oudste dochter zo gek gekregen om met mij mee te gaan lopen. Na de derde training was ze er klaar mee…. Ze ging wel op haar skeelers mee. Ook daar had ze na een paar keer wel genoeg van.

Gelukkig kreeg ik mijn man zo gek om samen te gaan lopen. Hij had nog nooit langer dan een halve kilometer gelopen, dus de opbouw verliep wat traag. Het was voor hem niet de leukste sport om te doen, maar hij hield vol. Het was een uitgelezen moment om uitgebreid te praten over alles wat ons bezig hield. Inmiddels zijn we een jaar verder en heeft hij vorige week 11 km achter elkaar gelopen en ik ook weer voor het eerst. We waren allebei hartstikke trots.

In de weekenden (en de periodes dat de scholen dicht waren) trekken we veel bekijks, omdat we dan met het hele gezin gaan (de twee jongsten mogen nog niet een uur alleen thuisblijven). Onze drie kids op fietsen, steppen of skeelers en wij sukkelen er dan achteraan. We hebben ze inmiddels zo afgericht dat ze bij ieder oversteekpunt wachten en als ze ons niet meer kunnen zien, haha.

Ze starten altijd vol frisse tegenzin en onderweg hebben ze de grootste lol. Het record aan treinen die ze geteld hebben als we de route langs Teylingereind lopen, staat op 15. We hebben ook een keer 10 rondjes in een bungalowpark gelopen, omdat we erachter kwamen dat de skelters die we voor ze gehuurd hadden niet van het terrein af mochten. Ons mooie rondje om een meer ging helaas niet door.

Dus hoe loopt het in coronatijd? Eigenlijk best goed. Het heeft ervoor gezorgd dat ik op mijn eigen tempo heb kunnen opbouwen (nou ja, eigenlijk het tempo van mijn man) en vooralsnog mis ik de Z3 en Z4 niet. Ik hoop binnenkort ook weer bij Esther, Shuk-Hing en Hannah aan te sluiten (in september tijdens ons zelf georganiseerde trailweekend in Schoorl ook al een keer samengelopen, zie foto). Wat dat betreft gaat het mooi gefaseerd, want als dat lukt kan ik de duintraining en XS-trails ook weer aan. En hopelijk is dat het moment dat we weer met zijn allen met de Loopgroep kunnen lopen.

Ik geef het stokje door aan Jolanda.