Hoe loop jij (niet) in coronatijd? – Het verhaal van Jolanda

In 2007 ben ik samen met Nico lid geworden van de Loopgroep. Daarvoor liep ik af en toe zelf wat (eerlijk gezegd meer af dan toe) en daarvoor heb ik jarenlang aan atletiek gedaan. Ik deed de 100 en 200 meter naast verspringen en horden. Een 400 meter vond ik al te lang… Op de atletiekbaan hebben Nico en ik elkaar ook leren kennen. Bij de Loopgroep heb ik steeds meer mijn grenzen verlegd wat betreft de afstanden. Eerst een halve marathon, en toen Nico zijn eerste marathon had gelopen werd dat ook mijn volgende uitdaging. Vanaf mijn eerste marathon in 2011 heb ik eigenlijk elk jaar wel zo’n 1500-2000 kilometers in de benen. Ik vind het heerlijk om buiten te rennen, zowel op de weg als in de duinen en bossen. Ik kan dan heerlijk mijn hoofd leeglopen en plannen maken tijdens de langere duurlopen. Je voelt je steeds sterker worden, en ik moet eerlijk zeggen dat ik met een doel in het  vooruitzicht ook bij slecht weer eerder de deur uitga😉.

Door meniscusproblemen heb ik een aantal maanden van oktober 2018 tot eind januari 2019 niet kunnen lopen. Wat baalde ik daarvan. Gelukkig kon ik weer opbouwen en kon ik de halve van Leiden lopen. Die had ik, met 8 marathons in de benen, nog nooit gelopen. Ik kon eigenlijk alles weer, heerlijk in de duinen rennen, met de club op woensdagavond. In december 2019 was het weer foute boel, en werd ik, nog net voor de eerste lockdown, aan een flapscheurtje in mijn meniscus geopereerd. Na een week of zeven mocht ik weer heel voorzichtig opbouwen. Heerlijk vond ik dat, al moest ik me erg inhouden om niet te snel teveel te willen.

In de zomer kon ik alweer lekker mee rennen met de club. Ik heb ook veel alleen gelopen, maar met elkaar is veel gezelliger. Toen tijdens de 2e en 3e lockdown we alleen nog met 4, en later met 2 mochten lopen, heb ik af en toe ook gebruik gemaakt van oproepjes via de app van je eigen tempogroep. Het idee dat dat kon was al heel fijn om te weten. Vlak voor onze verhuizing in december kon ik alweer hele einden lopen.

Op dit moment wordt ik vooral belemmerd door mijn voeten, en dan met name door het Mortonse neuroom. Al 10 jaar loop ik met zolen. Elke 2 jaar nieuwe, wat aanpassingen hier en daar en ik kon weer lekker lopen. Met de laatste zooltjes kon ik uiteindelijk geen vrienden worden. Het lopen werd nooit meer zorgeloos, altijd in mijn achterhoofd de vraag wanneer ik pijn zou krijgen. Ik liep hierom eigenlijk de meeste rondjes steeds meer in de buurt (gelukkig is de Klinkerbergerplas lekker dichtbij voor een heuveltraing😊). Ik besloot om een voetentraining te doen om mijn voeten soepeler en sterker te maken. Dat is gelukt! Helaas is de keerzijde dat mijn zolen nu niet meer passen, en ben ik zoekende naar de juiste zool. Het lijkt erop dat ik met mijn 4-5 jaar oude zooltjes weer de goede kant op ga. Het plezier in lopen is weer terug. Mijn snelheid is al die tijd gelukkig op peil  gebleven (of zou dat komen door het koud douchen?).

Nu hopen dat we snel weer met elkaar kunnen gaan lopen! Ik geef het stokje door aan Annelies.