Hoe loop jij (niet) in coronatijd? Over knagende corona-kilo’s door Wyb

Tsja, gemakkelijk is het niet. Blijven lopen. Vooral blijven hardlopen. Toch wel een hele lastige klus in corona-tijd. Ook mij lukt het niet om de regelmaat vast te houden in de hardlooptraining. Teveel komt het er niet in de afgelopen maanden. Op de een of andere manier ontbreekt de stok. De stok achter de deur, om soms met frisse tegenzin, toch weer in het ritme te komen van de hardlooptraining. Daarom ben ik een gewichtiger persoon geworden, niet belangrijker, wel zwaarder helaas. Dat knaagt!

Het enthousiasme van het weekbericht, van de samensteller ervan, Geert (wat doe je dat toch goed Geert!) voel ik vooral mentaal. Maar het dringt niet echt door in de hersencellen die aansporen om de renschoenen daadwerkelijk weer regelmatig aan te trekken. En die drive heb ik toch echt nodig. Daarom juist ben ik trainer geworden bij de loopgroep: als stok achter de deur. Als trainer kun je het niet maken om, amechtig hijgend, achter je eigen trainersgroep aan te lopen. Daarom, vanwege dat eergevoel, kan ik het altijd opbrengen om de regelmaat erin te houden. Bovendien helpen de sociale druk en de gezelligheid van de medelopers enorm. Maar ja, dat valt allemaal wat weg in corona-tijd.

Heb ik dan helemaal niks gedaan? Nou ja, toch wel. Naast een enkel keertje hardlopen liep ik wel rondjes; maar dan op het golfveld. En heb ik het Pieterpad bijna voltooid. Eigenlijk is dat ook wel presteren. Het is alleen wel recreatiever, je ziet nog eens wat van Nederland. En dat land is zoo mooi! Maar ja hardlopen werkt voor mij toch beter voor de lijn dan wandelen.

Komt het nog goed met hardlopen? Jazeker, ik ben, als altijd, optimistisch. Mèt de toegenomen vaccinaties voel ik aankomen dat we op de drempel staan van de herstart van de trainingen. En dan werkt die stok bij mij weer: aan de bak om straks niet achteraan te lopen. Dus zie ik het helemaal voor me om de komende weken weer regelmatig mijn loopschoenen aan te trekken en het lekkere gevoel weer te krijgen van het hardlopen. In mijn geval betekent dat lekker aansukkelen over Oegstgeester paden en lanen. En Het Gevoel weer te hebben dat te missen, als ik niet ga lopen. Een beetje hetzelfde als m’n tanden een keer niet poetsen; dat knaagt dan toch en dat schone en opgeluchte gevoel ontbreekt dan, je mist het toch. Terug naar Oegstgeest, terug naar dat gevoel. Het oude normaal. Ik heb er zin in!

Ik geef het stokje door aan Marja B.

Wyb met het oude Normaal