Hoe loop jij (niet) in coronatijd? Het verhaal van Marja B.

Ik heb een loopmaatje. Daar ben ik superblij mee. We zijn er dan ook beiden van overtuigd dat we niet zouden gaan lopen als we elkaar niet hadden gehad. Vanaf de eerste lockdown houden we het zelfs twee keer in de week vol. Van de woensdagavond hebben we een ochtend gemaakt, maar zondag blijft ‘same time’. Er zijn ook korte periodes geweest waarin we niet konden rennen door bijvoorbeeld Corona (ik) of door een zweepslag (m’n maatje). Maar we houden vol.

Hoewel we genoeg variëren, proberen we zoveel mogelijk de parken en bosjes rond Oegstgeest met elkaar te verbinden. Park Wijckersloot, kasteel Oud Poelgeest, de Ganzenpolder, t landje van Bremmer, rondom Kasteel Endegeest en natuurlijk ook het Leidse Hout zijn favorieten. Wanneer je regelmatig loopt, merk je een vast aantal hardlopers op. Heel vaak zijn dat collega ‘loopgroepers’. Je kunt er een sport van maken of je de loper in de verte herkent. ‘Is dat niet….. ja die met dat jasje …. is dat niet….. hoe heet ze ook alweer…?’. Vooral in het Leidse Hout heb je grote kans anderen tegen te komen. Dan maken we met elkaar een praatje of knikken we (de veel snellere lopers) vriendelijk toe.

Tijdens onze gesprekken prijzen we ons gelukkig dat we kunnen (blijven) lopen. Door weer en wind, sneeuw en zon staan we ons mannetje. Toch is er aan het einde van het rondje lopen een ding wat ons bezig houdt: we missen de krentenbollen van Greet. Hopelijk kunnen we daar snel weer van genieten. Tot die tijd wens ik ieder zo’n prettig loopmaatje. Regina, maatje: bedankt! En ik geef het stokje door aan Esther.

We missen je, Greet!

  1. Liesbeth vd Haak
    Liesbeth vd Haak zegt:

    Ik mis Greet ook! gelukkig kom ik haar nog wel eens tegen op mijn Oegstgeester rondje s!
    Ga zo door dame’s!