Hoe loop jij (niet) in coronatijd? Het verhaal van Esther V.2

Oeps, ik heb het stokje gekregen van Marja en nu mag ik vertellen over hoe ik loop in coronatijd. Ik was al eerder gewaarschuwd: ik deel namelijk niet alleen mijn voornaam met Esther. Ook onze achternaam begint met dezelfde letter. Dus toen het stokje naar Esther V (Vigneron) ging was het even schrikken. Gelukkig hoefde ik voor de nieuwsbrief van 20 maart nog niets te leveren, maar nu ontkom ik er niet aan.

Waar mijn loopmaatjes Dana en Ruby het weekbericht enthousiast lezen, beperk ik me meestal tot het luisteren naar hun samenvatting. Dus eerst maar eens lezen wat de andere lopers zoal schrijven in het weekbericht. Joh, leuk zeg! Ik lees meteen ook de andere stukjes, weetjes, routes etc. Bijzonder om te lezen hoe mijn huisarts de eerste weken het coronavirus in Nederland heeft beleefd en halve dagen is gaan werken. Dat is bij mij anders. Ik zit dagelijks zo’n 6 a 7 uur te vergaderen via Teams om vervolgens nog wat beleidsstukken, adviesnotities en berekeningen te beoordelen. Dit kan uiteraard allemaal vanuit huis zodat ik 2 uur reistijd per dag ‘win’. Wel zit ik de hele dag achter de computer zonder loopje naar de printer, het koffiezetapparaat of een vergaderzaal. Dus én meer tijd én fysiek hard nodig om te sporten in Coronatijd.

Maar eerlijk gezegd blijft het meestal bij 2x in de week ‘hardlopen’. In 2017 ben ik begonnen met de Basiscursus. Ik deed al jaren helemaal niets meer aan sport en daar werd ik niet vrolijk van, en ook niet slanker! Elke zondag vol frisse tegenzin vroeg opstaan om te gaan lopen en iedere woensdagavond ook aan de slag. Gelukkig merkte ik al snel dat ik niet de enige was die het lopen niet echt leuk vond. Waarom dan toch elke week lopen?

Ik vind het wel leuk om samen een frisse neus buiten te halen en bij te praten. Samen met Ruby, Dana en sinds kort Anke lopen we woensdagochtend en zondagochtend al kletsend ca. 7 km in een rustig tempo om vervolgens samen ‘koffie/thee-to-go’ te halen of ergens in de tuin neer te ploffen. Ik merk dat ik veel minder last van mijn schouders en nek heb als ik regelmatig loop. Bovendien kan ik dan zonder schuldgevoel zondigen met een extra wijntje en een zak chips. Daarnaast wil ik niet, als er weer gestart mag worden, helemaal achteraan bungelen. Dat geeft me de nodige motivatie om op woensdagochtend en zondagochtend lekker op tijd op te staan en te gaan lopen.

Ook heb ik een tijd lang meegedaan met de bootcamp. In het begin lukte het me om op donderdag of maandag of zelfs beide avonden mee te doen met de online bootcamp. Maar de laatste tijd vind ik het lastig om ’s avonds opnieuw de computer op te starten, nu om te sporten. Ondanks de belofte van een beach-proof body in plaats van de corona-kilo’s heb ik de laatste weken veel excuses voorrang gegeven. Jammer eigenlijk want na afloop voelt het echt wel heel goed (totdat de spierpijn opkomt). Daarvoor in de plaats ben ik wel toegetreden tot de Sally groep. Op woensdag- en zaterdagavond doen we via een whatsapp-call 3,5 minuut squat-oefeningen op “Sally up and Sally down”. En ook daar trekt vooral weer de gezelligheid voor en na de oefening.

Ondanks dat ik nu toch al ruim 3 jaar met de Loopgroep loop, durf ik mezelf geen ‘hardloper’ te noemen. Daar voel ik me ongemakkelijk bij. Een buurman die laatst verbaasd stelde dat met mijn tempo toch écht sprake is van wandelen heeft het er niet beter op gemaakt [wat een eikelred.]. Aan de andere kant zou ik het ook erg gaan missen als het lopen helemaal niet meer zou kunnen of mogen. De challenges, tja, dat blijven challenges. Het schema, ach 2x per week beetje duurloop bevalt me prima.

Dus komt het nog goed met het lopen? Ik zie het positief in! Ambitie? Echt niet! Een kopje thee of zoals op 28 november na de 10 km van de Leiden Marathon met een lekker glas champagne is voor mij voldoende!

Ik geef het stokje door aan Aafke. Ik ben benieuwd hoe zij loopt.