Hoe loop jij (niet) in coronatijd? – Deel 1: Aafke

Die eerste lockdown liep het als een trein. Een intercity mag ik wel zeggen. Helaas stonden mijn hardloopschoenen in de berging, want die trein betrof mijn werk. Door corona kwam er veel extra werk in mijn pakket en zo werd mijn fulltime baan meer dan fulltime. Daar bovenop kwam een parttime functie als schooljuf voor onze drie kinderen. Deze combi zorgde voor lange dagen waarin ik geen tijd had (of misschien beter gezegd geen tijd maakte) voor een rondje hardlopen. Dus de versoepeling van maatregelen waren een verademing (want school en BSO gingen weer open) maar ook confronterend wat betreft het hardlopen. Mijn Beter 10-tempo was afgezakt naar een magere Beter 5.

En dat liep eigenlijk best weer lekker. Dus in de tweede lockdown moest het anders. Ik koppelde mijn loopmomenten aan de atletiektrainingen van onze oudste twee op de woensdagmiddag en zaterdagochtend. In mijn eentje is het tempo wel wat lager, maar ik loop wel. Met de herstart van de baantrainingen loop ik weer met regelmaat op de vrijdagavond. Hardlopen blijkt ook op onverwachte momenten functioneel te zijn. Zoals tijdens het kamperen in de meivakantie met nachten rond het vriespunt. Na een koude eerste nacht was het een aangename verrassing om mijn thermo hardloopkleding in mijn tas te vinden waarmee ik de nachten daarna enigszins warm kon doorkomen.

Het stokje geef ik door aan Krista. Haar vrolijke foto’s die ik zo nu en dan voorbij zie schieten in de nieuwsbrief maken me blij. Net zoals het bericht dat we volgende week weer gezamenlijk mogen lopen!