Salomon 4 Trails door Liesbeth: verslag en foto’s

“Hoe laat gaat de schuttlebus? toch niet nu al?” We waren met ons racevest in de eetzaal verschenen en veroorzaakten lichte paniek bij onze medelopers. Gelukkig zijn we niet als enigen een beetje nerveus op de laatste van vier dagen waarin we we 110 kilometer en 6.700 hoogtemeters aflegden op deel twee van de Salomon 4 Trail. Liesbeth vertelt over hoe Birgit en zij dit ervoeren.

De shuttlebus vertrok pas over een uur maar we wilden gewoon lekker uitgebreid ontbijten. De laatste etappe van deze Salomon 4-trails was de langste; zo’n kleine 30 km met ruim 1.700 hoogtemeters. Anders dan in de Ardennen, krijg je hier eerst een paar uur bergop en dan een paar uur bergaf, Geen afwisseling om de spieren wat te laten bijkomen. De tijdslimiet baarde ons zorgen, want van de bovenbeenspieren was het beste wel af.

4 dagen terug arriveerden Birgit en ik in Imst voor voor de registratie van deze tweede Salomon 4 trail serie. Onze reis begon met heel veel Covid stress ook al waren we gevaccineerd. Ik zal er maar niet over gaan uitweiden want na die genomen hindernis wachtte ons vier heerlijke bergdagen; alleen maar lopen en van het berglandschap genieten.

Na de registratie en nog wat gedoe in een plaatselijke teststraat hadden we nog een hele middag vrij. We bezochten de Rosengarten schlucht. Ik bewaarde hier warme herinneringen aan. Als 8-jarige bezocht ik dit natuurfenomeen met mijn ouders, 55 jaar geleden dus! Een smalle kloof met een heel bijzondere vegetatie en prachtige watervallen. Geen roos te bekennen maar toch best mooi oordeelden mijn ouders destijds. Wij waren nu dolenthousiast: op een eerste wandeling van 6 km fotografeerden we al zeven soorten orchideeën.

Die overdreven plantenweelde bracht ons tijdens de trail herhaaldelijk in een tweespalt: de tijdslimiet of nog een foto? Uiteindelijk redden we het op een rantsoen van elke 5 km een fotomoment. Bergaf moesten we soms wel een dyspneuisch sprintje trekken om op tijd de verzorgingsposten te bereiken.

Deze verzorgposten waren overdadig en covid-proof. We rolden er overal net op tijd doorheen zonder al te veel ontberingen. En wat waren we blij dat we niet in een tent lagen op dag 2 bij het daverende onweer en beloofde wolkbreuk. Blij met het Host pakket en met Plan B die een fantastisch georganiseerd evenement hebben neergezet waar de veiligheid van ons lopers voorop stond. Dat was heel veel werk bijvoorbeeld toen de route vervroegd en omgelegd moest worden vanwege naderend noodweer.

Martin, de race director, stelde er een eer in ons lopers niet te laten merken wat een werk dat gekost heeft. Hij stond ons elke dag op het hoogste punt toe te klingelen met een koebel, tot de laatste loper. En hij was daarna ook weer op tijd beneden om de snelste lopers op de dagelijkse podia toe te spreken. Chapeaux!

“Vogelnestje’ roepen we telkens als we langs deze parasitaire bladgroenloze orchidee hollen. We vonden het vogelnestje een paar weken eerder vlak bij huis en voor het eerst van ons leven. Hier zien we hem dagelijks, waarschijnlijk omdat we nu weten hoe die eruit ziet.

Op dag drie lopen we door een idyllisch bos waar de bodem paars ziet van de bosorchissen afgewisseld met witte nacht orchideeën. Het lijkt een fijn gepenseeld sprookje. Twee medeloopsters Barbera en Sylvia maakten zich zorgen toen ze zoveel mooie wilde bloemen ontwaarden; die zwei Hollanderinnen gaan vast niet finishen vandaag met zoveel schöne Blumen”

We haalden het gelukkig wel, zij het net aan. In het finishgebied ontmoetten we Annet, die we kenden van het eerste jaar. Er waren veel bekenden op pad, het yogahondje met z’n baasje, de Lamaman (zijn tante houdt lama’s vertelde hij vorig jaar, terwijl hij een paar bergsokken van lamahaar aanschafte). Felix, de oudste deelnemer (achter in de 70) was er ook weer bij. Hij viel helaas op dag 3 in een ravijn en moest met een Heli naar het ziekenhuis worden gevlogen. De dag erna sprong hij al weer vrolijk door de eetzaal zijn verband half verborgen onder een Buff. We kijken nu al uit naar de start volgend jaar vanuit Nauders. Dan gaan we door naar Zwitserland in een ruig en prachtig gebied, wellicht langs het Val Sinestra met zijn vrouwenschoentjes?

En hopelijk zien we alle lieve bekenden ook weer aan de start en onderweg. Deo volente!

  1. Menno
    Menno zegt:

    Mooi verslag weer van een mooi avontuur! Het woord dyspneusisch moest ik opzoeken maar blijk ik ook wel eens aan te lijden 🙂

    • Liesbeth vd Haak
      Liesbeth vd Haak zegt:

      Ja om de limiet te halen soms een wat gierende ademhaling en/of kortademigheid. In mijn werk is dyspneu e.c.i ( hoezo eci) bij de morbide obese patient een veel gestelde diagnose.

      • Liesbeth vd Haak
        Liesbeth vd Haak zegt:

        ECI betekent “e causa ignota” oftewel” met onbekende oorzaak”