Verslag Laugavegurinn Ultra Marathon, 13 juli 2013

Van pruttelpotten, ijsrivieren en eindeloze zwarte vlakten

— door Frans Evenblij —

Om maar meteen met de conclusie te beginnen: het was geweldig. Hoewel… misschien is “overweldigend” wel een betere beschrijving. “Koud en nat” zouden overigens ook dekkend zijn.

Het begon allemaal 1.5 jaar geleden toen ik een artikeltje probeerde terug te zoeken op internet dat ik had gelezen over een drie daagse loop op IJsland. Die tekst heb ik niet teruggevonden, maar wel de beschrijving van de Laugavegurinn Ultra Marathon. Die route kende ik al gedeeltelijk van andere vakanties, en het leek me meteen fantastisch mooi om dat hardlopend te kunnen doen. De route is 55 km en dat is maar een beetje langer dan een marathon, die ik net voor het eerst had gelopen. Omdat trainen samen met anderen een stuk makkelijker en leuker is vroeg ik Liesbeth of zij niet zin had om mee te gaan. Liesbeth is als het om hardlopen gaat nogal avontuurlijk aangelegd, en ze hoefde dan ook geen moment na te denken om zich ook in het avontuur te storten.

Vertrek midden in de nacht

13 juli was het dan zover. In alle vroegte worden we naar de start gereden met bussen. Dat had de volgende huiveringwekkende ochtend indeling tot gevolg.

3:30 de wekker gaat af; opstaan
4:00 taxi naar het sportcomplex
4:30 bus vertrekt voor een 4 uur durende reis
6:30 met 300 man binnen 20 minuten ontbijt naar binnen werken tijdens een tussenstop
9:10 onze start groep vertrekt na een korte aanmoedigende toespraak door de race director.

Het weer was helaas van mindere kwaliteit. Regen en wind tegen. De temperatuur was dan wel weer goed om te lopen. Variërend van 3 tot 8 graden. De door de organisatie verplicht gestelde en meegenomen winterkleding kon daardoor aangetrokken worden, en verzwaarde de rugzak niet.

Start Landmanalaugar naar Hraftinusker (10 km)

50 meter na de start begin je meteen al met een klim van een meter of 60. De oorspronkelijke strategie van 30 minuten lopen gevolgd door 5 minuten wandelen wordt door de vele steile hellingen en zompige tief-schnee al gauw meer 30 minuten wandelen gevolgd door 5 minuten hardlopen. De route loopt langs 3 berghutten die tevens fungeren als verzorgings- en controle posten. Hierdoor ontstaan 4 route onderdelen van 10, 12, 13 en 17 km “as the crow flies” zoals de IJslands website zegt. De werkelijk gelopen afstand is wel wat meer. Psychologisch is dit in ieder geval gunstig, want het zijn 4 alleszins behapbare afstanden.

Alle 4 route onderdelen hebben hun eigen soort landschap en hun eigen mate van indrukwekkendheid. Het eerste traject klimt omhoog langs vele geo-thermische gebiedjes van Landmannalaugar (de “pruttelpotten”), waar de zwaveldampen, stoomwolken en de warme waterstroompjes afwisselend om aandacht vragen. Na 10 km van voornamelijk klimmen komen we bij de Hraftinusker hut.

Hraftinusker tot Álftavatn (11 km)

Het tweede traject, grotendeels op ongeveer 1100 hoogte gelegen, bestaat vooral uit sneeuwvlakten, die door de temperatuur van een graad of vijf behoorlijk zompig zijn. Volledig weggesmolten sneeuw zou het traject niet gemakkelijker maken, zo verzekerde een veteraan mij later, omdat je dan door vele dalletjes en over heuveltjes had moeten lopen die nu relatief vlak afgetopt zijn door de sneeuwlaag. Aan het eind van de sneeuwvlakten gaat de route steil omlaag waarna je plotseling in grasland loopt. Die steile afdaling vormt een behoorlijke aanslag op de bovenbeen spieren, en als je hem te snel neemt, wat ik uiteraard deed, dan heb je daar gedurende de rest van de race nog behoorlijk last van.

Een kilometer of twee na de afdaling volgt dan de tweede hut bij Álftavatn als verzorgingspost. Dit punt moet je binnen 4 uur halen, maar ik had pas 3 uur verbruikt, dus alles ziet er nog rozig uit.

Álftavatn tot Ermstrur (13 km)

In het derde traject klim je eerst weer eens stukje omhoog om bijna precies halverwege een serieuze rivier doorsteek te maken door de Bláfjallakvísl waar je tot ruim boven de knieën door het snel stromende water loopt. Je moet je echt goed vasthouden aan het geboden touw, zodat je niet wegspoelt. Parcourwachters staan oplettend te kijken of alles wel goed gaat. Het YouTube filmpje hier is door wandelaars gemaakt en geeft een indruk van waar je aan toe bent.

Na de doorsteek kun je, als je daar gebruik van gemaakt hebt, een “midway point” tas oppikken waar je eventueel voedsel en droge spullen in hebt zitten. De organisatie zorgt voor het vervoer van deze tas van en naar het midway point. Droge schoenen worden aangeraden, maar zijn mijns inziens volledig overbodig. Als ze niet al eerder nat geworden zijn gaan ze dat alsnog worden door de regen en de vele kleine stroompjes die je door moet.

Wederom verandert het landschap en wordt nu een schier eindeloze zwarte vlakte. Heuvel na heuvel dient zich aan, steeds weer een volgende. De ruime hoeveelheid tijd die ik beschikbaar leek te hebben neemt steeds verder en verder af. Met nog 30 minuten speelruimte voor het cut-off point van 6 uur bij de derde hut komt de volgende heuvel al weer in zicht. Net als ik me neergelegd heb bij het idee dat ik het dus niet ga halen maakt het pad een bocht en blijkt de hut een paar honderd meter verderop te liggen. Met applaus, en gejuich worden ik samen met wat andere lopers door de race offcials ontvangen. Meestal ben ik niet zo gevoelig voor dat soort dingen, maar nu doet het me een hoop goed. 20 minuten voor de cut-off. Deze race gaan we dus uitlopen!

Trillend van suiker gebrek strompel ik naar het tafeltje met chocola, banaan en zoete sportdrank. Rustig bijkomen en wat eten en drinken kan ik me nu prima veroorloven. Het is nu 15:30 en ik heb tot 20:00, wanneer de laatste bus vertrekt, om de laatste 17 km naar de finish te overbruggen.

Liesbeth, die ik bij de tweede hut uit het oog verloren was, blijkt later het cut-off punt met 5 minuten te hebben gemist. De organisatie is helaas onverbiddelijk en samen met een aantal andere lopers die net te laat waren maar wel in ruim voldoende conditie om door te lopen, wordt ze hevig sputterend op de bus gezet.

Ermstrur tot Húsadalur (17 km)

Het vierde en laatste traject bestaat dan uit afwisselend oplopende zandpaden (denk aan een strand overgang van 2 km lengte) en ravijnen zo stijl dat je er langs touwen in moet afdalen. Het fotograferen dat ik aan het begin van de race heb gedaan laat ik hier maar zitten. Ook al zijn er nog ruim voldoende fotogenieke taferelen te vinden, mijn vingers zijn simpelweg te koud en te stijf om de camera nog te kunnen bedienen.

Dit laatste traject is veelvormig met vlakke stukken, korte hellinkjes, rots- en zandpad en zompig mos door elkaar. Vlak voor me wandelt een vrouw die ondanks het feit dat ze wandelt, toch een behoorlijk tempo weet aan te houden. Mijn hardlopen gaat maar nauwelijks sneller. Toch is ze na een uur of wat weer achter mij uit het gezicht verdwenen.

Weer een rivier doorsteek. De laatste. De Þröngá deze keer. De route beschrijving op de IJslandse website zegt dat deze doorsteek wel een meter diep kan zijn, maar gelukkig komt hij vandaag niet veel verder dan knie diep. Grappig is de groep wandelaars die zich na de doorsteek vrijwel volledig in droge kleren aan het steken is. “Wij hardlopers” buffelen natuurlijk gewoon door met maling aan natte schoenen en natte shirts.

Vanaf de rivier gaat het pad weer omhoog de bergen in. “Nog 5 kilometer” roept een IJslands dame in het ijslands naar me, terwijl ze een bekertje water aan me probeert te slijten. Ik bedank vermoeid en hopelijk vriendelijk. Het pad slingert inmiddels het feeërieke bos van Þorsmörk in. Naar verluid zou 60% van de IJslanders geloven in het bestaan van elven en andere “little people”. Bij het zien van dit soort landschappen kan ik mij er wel wat bij voorstellen. Dan maakt het pad een scherpe bocht naar links en is plotseling de finish in zicht. Nog 50 meter. Yolanda staat op me te wachten met de filmcamera in de hand. Een IJslandse fotograaf neemt gauw nog even een finish foto, en daar is de finish zelf. Ik word besprongen door officials. Eén om een medaille om te hangen; één om de finish tag van mijn startnummer af te scheuren; één om een dekentje om te hangen en één om me naar een tent te begeleiden met heuse stoelen waar een bekertje cup-a-soup het lekkerste is dat ik in dagen heb geproefd.

De Laugavegurinn Ultra Marathon zit er op. 8:47 blijkt later mijn officiële tijd te zijn. Ik kan terug kijken op een avontuurlijke, afwisselende, vermoeide, koude, natte, echte eerste ultra trail door een wonderlijk mooi landschap. Ik denk dat ik er wel een jaartje of wat op kan teren.

Dank aan mijn trainingsmaatje Liesbeth, die het helaas net niet gehaald heeft en na 40 km uit de race werd gehaald. Dank zij haar werden de vele trainingskilometers vooraf aanzienlijk leuker om te lopen.

Een paar linkjes

Deze YouTube film is ook opgenomen langs de Laugavegur route en geeft een prachtig beeld van het landschap waar we doorheen mochten lopen.

Link naar de Laugavegur website

Hieronder de link naar de zelfgemaakte foto’s om rustig te kunnen bekijken waar we gelopen hebben.

Laugavegurinn Ultra Marathon 2013
5 antwoorden
  1. Ingeborg
    Ingeborg zegt:

    Ik heb genoten van je verslag en de foto’s Frans! Wat een avontuur. Wat wordt de volgende uitdaging?

  2. Gerard
    Gerard zegt:

    Frans en Liesbeth, jullie hebber er lang naar uitgekeken en flink voor getraind.
    Een mooie prestatie en met jullie verslagen, foto’s en verhalen weten we dat het alle moeite waard was. Wij kunnen zo mooi een beetje meegenieten. Gerard

  3. Joop
    Joop zegt:

    Hi Frans, Het was duidelijk de moeite waard om hiervoor te trainen. Heel hartelijk gefeliciteerd met dit fraaie resultaat. Je zult er – mede door de vele mooie foto’s – beslist heel lang van gaan genieten. Heb je al een nieuwe ultra op de korrel?

  4. Liesbeth vd Haak
    Liesbeth vd Haak zegt:

    Als er mensen geinspireerd zijn geraakt en denken; “dat wil ik ook een keer” dan ga ik graag mee om het nog eens te proberen. Tenslotte weet ik nu beter wat er te wachten staat.
    En het is er inderdaad echt heel erg mooi, een heel bijzonder landschap 🙂

Reacties zijn gesloten.