Sint-Pietersberg trail, Maastricht 2013

— door Frans Evenblij

Wie hem gevonden heeft weet ik niet meer, maar opeens was ie daar. Een webpagina over een 32 km trail rondom de Sint-Pietersberg bij Maastricht. Een gedeelte van de trail loopt door de ENCI groeve. Aangezien dat een gebied is dat ik van jongs af aan al eens heb willen zien, was de inschrijving snel geregeld. Liesbeth heeft nooit veel aanmoediging nodig om iets trailigs te gaan doen, dus die ging ook mee. Yolanda ging graag mee voor de 8 km en Menno besloot zich ook aan de 32 km te wagen.

De starttijd is om 2 uur ’s middags, wat voldoende tijd geeft om ’s ochtends rustig naar Zuid Limburg te rijden en ruim op tijd te zijn voor de start. Zoals bij zoveel trails is het aantal deelnemers beperkt, en de sfeer ontspannen.

Geel mergelzand in de ENCI groeve.

“De route is duidelijk aangegeven dus je hoeft alleen maar de pijlen te volgen…, of de persoon voor je. Zolang die de goede kant op loopt tenminste”, zo weet de microfonist droogjes te melden vlak voor de start. Inderdaad is de routemarkering uitstekend. Geen enkel moment hoeven we te twijfelen  over de te nemen richting.

Het parcours is afwisselend. Een groot aantal lussen laten je diverse keren de Pietersberg op en af lopen, zodat je na een tijdje alternatieve benaming gaat verzinnen die aanzienlijk minder netjes zijn dan “Sint-Pieter”.

Na 19 km door voornamenlijk bosachtig gebied steekt het parcour het Albertkanaal over en loop je een stuk door Belgie. Verhoudingsgewijs is dat wat minder interessant, wat meer dorp en wat minder bos. Het is hier evenwel zeker niet minder steil. Ook hier gaat het continu omhoog en weer omlaag naar de waterkant. Na een uur of drie komt dan de finish in zicht. Hoewel… het gps horloge geeft aan dan er nog een kilometer of 5 te lopen is. Dat doet nog enige last minute verrassingen vermoeden. En inderdaad, op 500m van de finish staat een vriendelijke parcourwachteres te grijnzen en omhoog te wijzen. “Daarheen…, dat hadden jullie zeker al verwacht?”. Hier is dan het op de website beloofde handen- en voetenwerk.  Het gaat, zonder veel slingers van het pad, bijna recht omhoog naar de top van de Pietersberg. De hellingshoek is op veel plekken al gauw een 40 graden, wat samen met de modder er voor zorgt dat elke wortel waar je je aan vast kunt grijpen uitermate welkom is. Helaas betekent handen- en voetenwerk dat de camera even achter in de rugzak moet blijven. Jammer, want de lopers die we nu inhalen moeten allerlei hele interessante toeren uithalen om niet sneller naar beneden te glibberen dan ze naar boven hebben kunnen lopen.

Na deze laatste uitdagende klim is dan de top (weer) bereikt. Hier vandaan is het alleen nog maar bergafwaarts naar de finish. Het laatste stuk bergaf maken we nog even lekker tempo. Bij de finish staat Yolanda te wachten. Menno is dan al lang binnen. We kijken terug op een hele mooie loop en kijken vooruit naar de lekker warme douche straks op de hotelkamer.

Het is dat de benen duidelijk te kennen gaven dat we 32  km door berg en dal gelopen hebben, anders hadden we hem de volgende dag nog een dunnetjes overgedaan. Dit is een trail die zeker voor herhaling vatbaar is.

Ook in de groeve is het parcour verre van vlak.