Het trailrunning seizoen in de Alpen wordt geopend met het Innsbruck Alpine Trailrun Festival, een “feest” met afstanden van 15 tot 85 kilometer buiten de verharde wegen. Liesbeth verlegd haar grenzen die toch al niet bepaald dichtbij lagen. Hieronder haar verslag.

Lopend langs de glinsterende rivier de Inn verdwijnen langzaam alle grimmige en grauwe gedachten uit mijn hoofd. Wat voelt de zon heerlijk warm op mijn benen en wat is de lucht mooi strak blauw. Alle dagelijkse beslommeringen worden vervangen door “alleen maar lopen”.
Ik had me zorgen gemaakt of ik deze voor mij nieuwe afstand wel aan kon. Vorige jaren was ik op de 60 van Texel over de limiet gestruikeld en hier hadden de 65 km waarvoor ik gekozen had ook nog eens 2100 hoogtemeters. Veertien dagen terug werd er nog sneeuw voorspeld en daarom had ik de aanbevolen schuhspikes besteld. Vanuit de trein bleek er nog veel sneeuw te liggen in het dorpje Hochzirl op 922 m hoogte. Ik zat niet lekker in mijn vel, een haperend SI gewricht en een neiging tot somberen.
Samen met Jannet en Sjaak aangekomen in Innsbruck knapte het weer zienderogen op en je kon de sneeuwgrens omhoog zien vliegen. We deden aan sightseeing, bezochten de Alpen Zoo en voor het stapelen (van koolhydraten, red.) bleek Apfelstrudel heel geschikt.

beek
De Expo was kleinschalig het leek alsof er vooral van die Tiroler bergjongens meededen. Dat viel gelukkig wel mee maar de lijsten van deze afstand telden slechts 21 dames en 342 heren. Weinig landgenoten, maar daar kwamen we ook niet voor. Deze trail is volgens de organisatie bedoeld voor beginners en om het seizoen mee te starten. Dat is precies wat wij gedrieën van plan waren.
trapEr waren verschillende afstanden ( 15, 25, 42 65 en 85 km) die ingenieus over parcoursen en tijd verdeeld waren. Het landschap was heel afwisselend, de trail voerde over weides met bergboerderijen, door bossen, over bergpaden, bruggen in alle soorten en maten en door kleine dorpjes. Het historische stadscentrum van Hall bood een stukje urban trail running, heel origineel!

De verzorgingsposten waren talrijk en zeer uitgebreid geoutilleerd. Dat kon helaas niet gezegd worden van de bewegwijzering. En de GPX route bleek dusdanig slordig ingetekend dat ook Suunto (trainingshorloge met GPS, red.) vaak geen soelaas bood.
De eerste 25 km verdwenen de zorgen langzaam. Of ik het nu binnen de tijd haal of niet, dit is een heerlijke en prachtige belevenis. Daarna namen de zorgen weer langzaam toe. Sjaak riep wel telkens “we gaan het halen hoor, we hebben een uur over”, maar ik wist dat zonet nog niet. Het tweede deel zal vast langzamer gaan en behelsde nog aardige klimmetjes. Om de haverklap sloegen we een verkeerd pad in. Die trappen in Hall liepen niet echt soepel meer.

Overal zag ik prachtige bloemen. Echter ik mocht van mezelf eens per uur een foto maken en me pas na 50 km op de prachtige flora onderweg uitleven mits ik dacht nog voldoende tijd over te hebben. 51 km was tot nu toe mijn langste afstand elke kilometer verder was een afstands PR.
bloemIn de onder begroeiing van de donkere sparrenbossen had ik al vanaf het begin leverbloempjes gespot. Ik had de kenmerkende blaadjes al een paar keer gezien op eerdere wandelreizen! Het plantje intrigeerde me in mijn jeugd enorm. Een te bijzondere pagina in de Flora. Nooit gedacht dat ik de bloemetjes ook ooit in het wild zou zien. Zo vroeg in het voorjaar kwam ik nooit in de bergen. Na het leverbloempje mochten ook goudveil, longkruid, viooltjes en oxalis op de foto.
padHeel blij werd ik ervan ondanks dat vanaf datzelfde 50 km punt mijn bovenbenen niet meer echt mee wilden doen. Zo’ n spierpijn had ik nog nooit gehad en ik wist niet dat je daarmee door kon lopen. Een vaag soort strompelen werd het, maar wel een blij strompelen! Nog even twijfelde ik of in 3 km nog wel ging halen in een uur, alle onderdelen leken dienst te weigeren. De lopers van de 15 km die in Hall gestart waren riepen ons regelmatig en sportief “respect” toe. Een veel misbruikt woord maar wel heel leuk om te horen. “We tellen weer mee” was het droge commentaar van m’n loopmaat. Uiteindelijk liepen Sjaak en ik een half uur voor sluitingstijd onder de boog door. Daarna mochten we zelf een herinnering munt “slaan”. Jannet was traditioneel al veel eerder gefinisht.

De volgende dag regende het hard en het hield niet op. De bergen waren in nevelen gehuld.
Moeizaam schuifel ik nu twee dagen later thuis wat rond. Ook een beetje in nevelen gehuld. Heel veel honger aldoor en ik kan alweer fietsen. Opgeslokt door dagelijkse beslommeringen kijk ik nu alweer uit naar “meer” van dit soort heilzame therapieën!