Bij het lopen van de halve marathon krijg ik ter hoogte van de 15-17 km altijd een gevoel van; waar heb ik dit aan verdiend; waarom doe ik dit eigenlijk? Gelukkig maar, op een gegeven moment ben je binnen en ben je ‘erg voldaan’. Toch is het inmiddels wel weer een tijdje geleden dat ik een ‘halve’ heb gelopen. Dit gevoel, en het feit dat ik wat minder snel ben gaan lopen, blijkt toch wat minder motiverend.

En dan opeens! Ga ik de ‘hele’ lopen. De volle 42,195 km. Niet hardlopen – neen – daar ben ik niet voor getraind. Als een wandelingetje, samen met mijn zoon van 24. Het werd alleen wat lastig dat ik de dagen voor de 11 mei begon te twijfelen, ik was namelijk snipverkouden. Dat Jakko daarna melde dat hij zich ook niet zo lekker voelde maakte het niet beter.

Ondanks alles had ik voor de zaterdagochtend de wekker gezet. Niet te vroeg, want ik had met Jakko afgesproken dat hij niet voor 7 uur wakker gemaakt zou gaan worden. Dat kan zijn ‘brein’ naar eigen zeggen niet aan. De realiteit werd anders. Van zijn vriendengroepje had hij de avond daarvoor te horen gekregen; als jij je zo voelt moet je echt niet gaan lopen – dat is hoogst onverstandig. Dus zo gezegd, zo gedaan. Jakko ging niet mee.

Dan maar alleen. Voor half 8 zat ik op de fiets, op weg naar de Garenmarkt. Plekje voor de fiets vinden ging soepel, het was nog vroeg. Startnummer opgehaald, en ik stond bijna voorin het ‘startvak’. Strak om 8 uur ging ik op pad.

Vanaf het begin hield ik het tempo erin. Slechts een enkele keer werd ik ingehaald. Wat ik me nog herinner is een businessgroep; duidelijk mensen met een financiële achtergrond. Ik kreeg achter me en tijdens het inhalen uitleg over netto contante waarde, waarde van een bedrijf bij overname, en dat soort zaken. Twee business lopers waren wat minder financieel gedreven. Ze maakte er een spelletje van om een tennisbal over en weer te gooien. Ik ben toch wel benieuwd hoe lang ze dat vol hebben gehouden.

Wandelen in plaats van hardlopen is toch wel anders. Onder het lopen heb je wisselende gesprekken, zelf of als toehoorder. Grappig. Bij hardlopen kom je daar absoluut niet aan toe; tenminste als je denkt aan een PR!

Het loopje was meer dan prima verzorgd. Per 5 km een verzorgingspost met water en eten: Om een idee te geven, er was iedere keer wat ander lekkers; stroopwafels, krentenbollen, eierkoeken, pannenkoekjes, (fruit)biscuit, snoep tomaatjes, komkommertjes, ga zo maar door. Zelfs een keer bouillon! Dat was de absolute topper. Mijn eigen snackjes bleven in de rugzak.

Alleen lopen heeft zo ook z’n voordeel. Ik kon een eigen tempo aanhouden en ik hoefde wat minder op fietsers te letten. Dat was wel fijn.

Gedurende het loopje ben ik 2 keer gaan zitten. Bij het pondje en bij de bouillon op het 25 km punt. Toen ik daar weer opstond viel het toch wel een beetje tegen. De spierpijn en de vermoeide bovenbenen kwam al opzetten.

Alles bij elkaar; een hele leuke dag, fantastisch weer en een gezellige sfeer. De spierpijn (onderrug en bovenbenen) werd gelukkig de komende dagen snel minder.

Als laatste wat statistiek: 42,61 km; gemiddeld tempo 10:40 per km (5,8 km/u); beste tempo 8.14/km (7.3 km/u); totale tijd bewogen 7:17:50; verstreken tijd 7:58:00; stappen 60.232. Voorbereiding; wekker zetten.

En: Jakko heeft me beloofd dat hij volgend jaar zeker meegaat. We gaan het zien!

 

Jaap Vreeburg