Een paar maanden geleden kwam ik Marie-Louise tegen. Binnen no time zat ik midden in een enthousiast verhaal over een aanstaand trailweekend in de Ardennen (13, 14 en 15 maart) en floepte ik er spontaan uit dat ik wel mee wilde. De aanleiding voor dit alles: de oorspronkelijke trail (Trail La Tharée) was in no time uitverkocht. Dus ja — dan organiseer je het gewoon zelf een trailloop. En dat is meer dan gelukt!
Vrijdag 13 maart vertrokken zo’n 18 lopers richting België. Het weer was grijs, nat en koud en allesbehalve uitnodigend. In de loop van de middag en avond druppelde iedereen binnen. Kamers werden verdeeld, er werd gezellig geborreld en bijgepraat. Onder leiding van Marie-Louise stond er om 19:00 een flinke pasta met salade op tafel. Terwijl de vaatwassers tevreden draaiden, volgde de briefing voor de volgende dag: de trailrun.
De langste afstand zou de volgende morgen om 08:00 starten. De routes waren door de organisatie zo opgezet dat iedereen steeds weer bij het huis terugkwam. Hierdoor kon je aan- en afhaken wanneer je wilde (of moest). Keuze genoeg; 15, 12, 10, 6, 9 en nog eens 10 km. Menno en Wouter gingen voor het serieuze werk: 54 km.
De kelder met overkapping en toilet werd omgedoopt tot een heuse Le Ravito (afkorting van un poste de ravitaillement – bevoorradingspost – klinkt meteen professioneel). Maar eerst moesten de startbewijzen worden opgehaald op de vide. Klein détail; Les dames derrière le comptoir des dossards (Marie-Louise en Krista) spraken Frans. Wat wil zeggen; alleen maar Frans. Dat maakte het proces… erg interessant.
Zaterdagochtend deed mijn kamergenoot enthousiast de gordijnen open. Het werd even heel stil en daarna volgde een harde lach: “Kat moet je kijken!!” Er lag sneeuw. Serieuze sneeuw. Wauw. Gelukkig had ik op het laatste moment nog extra laagjes ingepakt. Zeldzaam goed ingeschat, al zeg ik het zelf. Beneden liep ik Wouter tegen het lijf, hij was net aangekomen. Midden in de nacht vertrokken uit Oegstgeest, inclusief koffieapparaat. Dat laatste werd zeer gewaardeerd, aangezien die van Geralda het had begeven. Trailrunners zijn serieuze koffiedrinkers.
Om 08:00 vertrokken de eerste lopers van onze privé Le Ravito. Muziekbox met passende muziek stond aan (sorry buren) en veel gejuich:
Daar gingen de eerste lopers. Wij bleven nog even hangen met koffie en cake (ik heb zelden zoveel gegeten in een weekend). Na anderhalf uur kwamen de eersten alweer terug. Daarna sloot Giedrius aan voor de volgende ronde en zo ging het door. Er ontstond een ritme van lopen, terugkomen, sneeuw afkloppen, eten en weer gaan.
De routes waren prachtig: veel klimmen, veel modder, dus veel glibberen. Maar ook mooie uitzichten, onder andere langs de Ourthe. Bij de finish werden de lopers opgewacht door Bianca en behangen met een welverdiende medaille (en die waren echt mooi). Iedereen koud en nat, maar vooral tevreden.
Na het douchen kregen we heerlijke curry van Krista. Daarna stond de inmiddels traditionele maar ook legendarische pubquiz op het programma. Serge verscheen als quizmaster in zijn gouden pak; over volledige commitment gesproken. De quiz was uitdagend. Of wij waren gewoon moe. Waarschijnlijk beide. Veel later dan nodig werd het niet die avond.
Zondag begon zonnig. Alsof zaterdag niet had bestaan. Na het opruimen reden we naar Vielsalm (bekend van het trailweekend 2023) voor een laatste wandeling. Daar lag geen sneeuw meer — sterker nog, het was gewoon lente en best warm, de jassen konden uit. De wandeling, bedoeld om de spieren een beetje los te lopen, had de nodige toppen en dalen, letterlijk. Rond 13:00 zaten we weer in de auto. Moe, voldaan, klaar.
Heel veel dank aan de organisatie voor dit onvergetelijke avontuur:
Marie-Louise, Krista, Giedrius en Menno.
Note to self: als Giedrius & Menno een wandeling uitzetten — altijd even naar de hoogtemeters vragen.
Katja
