Lake District is een gebied in het noordwesten van Engeland dat uw redacteur vooral associeert met regen. Maar je kan geluk hebben. Dankzij al die regen zijn er grote meren en rondom die meren prachtige trails. Birgit en Liesbeth volbrachten de mooiste: The LAP van 75 km, en Liesbeth vertelt:

Plotseling stak er een harde wind op terwijl het al begon te schemeren.

Boven op de heuvel bedachten Birgit en ik dat dit wel de slechtste plek was om de hoofdlampen tevoorschijn te halen en de verplichtte midlayer maar weer eens aan te trekken. Tegelijkertijd hield de navigatie er mee op. Gelukkig was de route perfect uitgepijld met blauwe reflecterende bordjes. Maar voor de zekerheid ging de reserve Garmin om de pols. Het verplichtte kompas bungelde er voor spek en bonen bij.

file (klik/tik op een foto om door een grote weergave te bladeren)

Toch maar eerst een stukje afdalen om flapperende kleding te wisselen (klepjes af, jasjes aan). Alles ging onhandig het zag er zo tobberig uit dat verschillende medelopers hulp aanboden.

Zo is het op de LAP, iedereen helpt elkaar. We waren om 6 uur s ochtends vertrokken na de briefing om 5.50 uur. Het eerste stuk tot New Sawrey schuifelden we vooruit in een dicht opgepakte file. 1000 lopers deden er mee.

Wandelaars verkleed als hardloper

Een beetje zorgelijk dat er van rennen geen sprake was hier. Later konden we dat aardig relativeren als we de zoveelste stevige ‘berg’ op hiketen. Ultra lopers zijn wandelaars verkleed als hardloper had Davy* eerder gemeld. Het aantal hoogtemeters hadden we wat onderschat. De route liep om Lake Windermere en langs een meer zag het er in mijn verbeelding vlak uit. Nu nam deze route een nogal ruime bocht om het meer, een prachtige route die je alle inspanning deed vergeten. Wat een uitzichten vanaf elke beklommen bult over de omliggende grote meren. Blij dat we de stevigste hellingen erop hadden zitten begonnen we aan het nachtelijk deel. Veel makkelijker dan de eerste 31 km verzekerden de vrijwilligers ons eerder. We konden inmiddels alleen downhill nog een drafje opbrengen. Vanaf de pizza verzorgpost op 31 km riep iedereen ons toe ‘jullie zijn er bijna’ “ja ja”.

Om een uur of 10 ’s avonds plaatselijke tijd was het echt donker ( ondanks de volle maan) en kon het grote ploeteren beginnen. Wat ben je dan gauw vergeten hoe mooi en inspirerend het overdag was?!

Afdaaltechniek

Onzeker en bang om te vallen ging ik regelmatig zittend een steile helling af of schoot Birgit me met engelengeduld te hulp voor ‘een handje’. Met stokken gaat het makkelijker adviseerden mede lopers. Ja dat weet ik! “je hebt stokken” riepen ze nog maar ik dacht telkens ‘het is niet zo ver meer’, een mentale ‘groef’.

Bij Newbridge stonden mensen met een tafeltje met water en nog wat snoepjes, het was inmiddels na middernacht. Zou dit de laatste verzorgingspost zijn? Wel wat karig maar dan is het nog maar 14 km dachten we hoopvol. De navigatie wissel en een inmiddels wat versuft brein maakten het niet duidelijker.

Na ongeveer 5 km kwam de echte verzorgingspost waar Davy de organisator liep rond te hollen om iedereen te motiveren toch vooral door te gaan: “nog maar 8 mile je bent eigenlijk al gefinisht”.

Al het heerlijke eten kon ons niet meer bekoren maar we bleven even ‘bijkomen’ op iets wat eruit zag als een slagveld. Mensen lagen en hingen in allerlei posities op de stenen ondergrond en de medici waren ook druk. Mij hielpen ze met een stevige knuffel weer op de been. Birgit bleef me er door heen slepen door niet te klagen over haar eigen vermoeidheid en aanwijzingen en handjes te geven. En dan na de langste 8 mile ooit was daar dan om vier uur s ochtends de finish!

De juich-ploeg had al de hele nacht gejuicht maar ging voor ons groepje ook nog eens vol uit. Een beetje duizelig strompelden we met ons maaltijd boxje in de hand en de medaille om de nek richting auto op het grote Kampeerveld. Birgit bleek nog wakker genoeg om het voertuig te besturen, een uil liet zich horen en in de nevelige velden werden we door een ree nagekeken.

Zonder ontbijt naar bed

Om zes uur ’s ochtends rolden we in ons bed en de maaltijd deed het de volgende dag goed als lunch.

Tevreden keken we terug op een finish binnen de tijdslimiet (die was ook heel ruim, 24uur). We klokten 22 uur, 2800 hoogtemeters en 75 kilometers.

*) organisator Davy (David) Newell

Informatie over the LAP

Website: thelap.co.uk

The LAP is een ultra trail van 47 mijl / 75 km rondom Lake Windermere in Lake Disrict, een nationaal park in het Noordwesten van Engeland, ‘bijna Schotland’. Het park is 2362 vierkante kilometer groot en werd opgericht in 1951 uit de nalatenschap van schrijfster/natuurbeschermer Beatrix Potter aan de National Trust. U weet wel, van de Peter Rabbit (Pieter Konijn) kinderboeken.

The LAP wordt tweemaal per jaar georganiseerd: Clockwise in mei en Anticlockwise in september.

Om The LAP te doen hoef je niet snel te kunnen lopen, maar je moet wel snel kunnen boeken. Mei 2026 zit al vol en er is geen wachtlijst. Haast u voor de Anticlockwise editie september 2026!