Hebben jullie dat ook wel eens? Dat ontzag en die bewondering voor iemand die iets uitzonderlijks heeft gepresteerd?
En tegelijkertijd ook die zorg en soms wel angst om de persoon die dat doet?

Dat overkwam mij geregeld de afgelopen zomer bij die majestueuze Olympische en Paralympische spelen. Sommige momenten blijven in mijn hoofd gegrift.

Ook bij de Loopgroep heb ik die momenten; bij een uitzonderlijke prestatie van een trailrunner, die erin slaagt in zware omstandigheden -hoge bergen, sneeuw, ijs, bij nacht en zeer weinig slaap, soms een zonnetje – nota bene 330 km binnen 150 uur af te leggen. Chapeau voor Menno, die de TORX in Noord-Italië liep.

Maar ook bij ons, gewone stervelingen, die zo hoog nooit zullen grijpen, maar met vasthoudendheid, lef, humor en doorzettingsvermogen aan de loop of aan de wandel zijn.
En die, thuis, prachtig kunnen verhalen dat ze toch maar weer goed aan hun conditie hebben gewerkt. Soms de regen trotserend!!!
Zij wel. Sommige thuiszitters niet.

Trots ben ik op de lopers en de wandelaars van onze loopgroep. Maar toch ook wel bezorgd bij blessures en ander leed.
Hebben we genoeg oog voor elkaar?