Hoe lang was het geleden dat mijn loopmaatje Jannet me mee vroeg op de Druid’s Challenge? Er was tijd genoeg voor een goede voorbereiding. Maar in de tussentijd gebeurde er van alles, zoals dat gaat. Ik was druk en gestresst met het regelen van een plek in een verpleeghuis voor mijn moeder, moest haar huis leeg maken, werd ziek en liep allerlei blessures op. Ik mikte op veel wandelen met bergafwaarts dribbelen voor zover het terrein dat toeliet. Wat fijn dat de trailcommunity in de UK wandelen of slow joggen net zo waardeert als rennen en er altijd vrijwilligers zijn die de laatlopers tot diep in de nacht willen supporten; de limieten zijn ruim.

De route van deze trail liep over de oudst bekende weg in Engeland: de ‘Ridgeway’. Circa 137 km ( het werden er 147 vanwege wat navigatie foutjes) in 3 dagen. Wat de druïden met deze weg te maken hebben is me nog niet helemaal duidelijk, maar er waren zeker oeroude bossen, veel beuken en eikenbomen en historische monumenten. De vergezichten waren werkelijk ‘magnificent’.

Overnachten deden de meeste van de 134 deelnemers in plaatselijke sporthallen op een meegenomen matrasje of op een veldbedje van de organisatie. Het pakte goed uit, de sfeer en de organisatie waren hartverwarmend. Natuurlijk zijn er snurkers, is er gerommel in de nacht en de langzaamste groep ( ‘mijn’ groep) moest in het donker zien te vertrekken omdat het zaallicht pas om 6 uur aan ging.

De dagen waren lang, de voeten deden pijn, later deed er nog veel meer pijn, wat deed er geen pijn eigenlijk? Pain is inevitable, suffering is optional, lazen we dagelijks op de bemoedigende borden. De Sweepers Amanda (wijze vrouw) en Zoë (lange afstands kanjer) waren geweldig. Uilen, rode wouwen, mysterieuze bossen en heel fijn gezelschap leidde af van alle ongemakken en maakten het tot een geweldige en leerzame reis.

Dit was een event georganiseerd door XNRG. Het was typisch Brits en heel erg leuk om deel te nemen. Volgende keer samen met wat andere Loopgroep-leden?

Liesbeth