Ik weet het nog goed; amechtig hijgend hield ik stil langs het kanaal. Alle anderen waren al ver vooruit. De trainer liet zich afzakken. “Gaat het?”, vroeg ze. Natuurlijk knikte ik “ja”, terwijl mijn longen “neen” schreeuwden! “Ik kom er vanzelf”, bracht ik uit. “Het lukt echt wel”. Ja ja ……….

Tja, hoe gaat dat? Je loopt voor jezelf nog wel eens een rondje. Vooral wanneer de wintersport er aan komt. Want je wilt toch wel weer soepel en snel van de berg af denderen. Tot je door neef en nicht wordt overgehaald om eens mee te lopen bij de loopgroep. Goed voor je en leuk!
Loopgroep?

Ik kende ze niet. En lopen in groepsverband? Tot nu toe besliste ik zelf over het waar, het wanneer en het hoe. Maar goed, toch eens verder geïnformeerd, want als je met een groep meeloopt, is er ook de sociale druk om er bij elke training bij te zijn. Toch wat anders dan dat laffe; ach vandaag geen zin, of; het regent te hard, en dan lekker thuis te blijven.
Eigenlijk ook een voordeel die druk: want voor jezelf en voor de anderen kun je eigenlijk niet wegblijven. En regelmatig lopen is natuurlijk geweldig voor de conditie!
En lopen met zo’n trainer? Iemand die je achter de vodden zit en je steeds harder wil laten lopen? Terwijl je dat nauwelijks kan? Maar toch, ik leerde er veel van. Dat je conditie met sprongen vooruit gaat bijvoorbeeld wanneer het tempo steeds wordt afgewisseld.
En leuk? Nou leuk weet ik eigenlijk nog steeds niet. Maar het bleek wel erg gezellig!

Optimistisch was ik de dag begonnen; meelopen met ‘kort’, één van de 3 groepen die elke woensdagavond en elke zondagmorgen bij het clubhuis vertrekt. Aan de andere twee ‘midden’ en ‘lang’ was ik zeker niet toe.
Volgens neef kon ik best mee met “kort” en hoefde ik niet mee met de beginners zo beoordeelde hij mijn onregelmatig gedraaf langs de wegen van Oegstgeest. En, “je zal het leuk vinden”, voegde hij nog toe. “Nou dat valt nog te bezien”, dacht ik en meldde mij voor de eerste keer. Het zou zo’n 5 km hardlopen zijn, hoorde ik.

We vertrokken en ik leek aardig mee te kunnen. Bij het Groene Kerkje keek ik voldaan rond; dat was alvast de eerste kilometer!
Helaas. Bedrog! Een misrekening! Dit bleek slechts het inlopen!! Uiteindelijk liepen we zo’n 7 km. Het enthousiasme van de trainer kende geen grenzen…… Ach wat maakt een kilometertje ook uit?
Jemig!!!! Nou voor mij wel!
Ik was behoorlijk stuk en de dag erop behoorlijk stijf. Dat had ik niet verwacht. Had ik toch beter mijn best moeten doen bij de ‘cooling down’? Want dat rekken en strekken achteraf kan die stijfheid de volgende dag behoorlijk voorkomen.

Het komt door het lustrum dat er aankomt. 25 jaar alweer! Toen ik me dat realiseerde dacht ik terug aan hoe ik bij de Loopgroep begon. En kon het niet laten het op te schrijven.

Achteraf bleek het hardlopen samen met anderen heel goed. Door de anderen houd je het vol. Het stimuleert ook om met gelijkgezinden de benen te laten werken. Uiteindelijk, als je vaker loopt, mis je het als je het niet doet! Dan wordt ook lopen in de regen en soms in de kou, geen probleem; je lijf wil het. En van die regen merk je veel minder dan gedacht.
Maar heel hard lopen? Dat is bij mij nooit zo gelukt. Wel voel ik me er goed bij. En de gezelligheid loopt inderdaad voorop. (Niet te fanatiek, want dan pas je beter bij Leiden Atletiek!)

Ik hoop jullie allemaal te zien op 8 maart.

Wyb Kusters