Na jarenlang kilometers weggewerkt te hebben op asfalt wilde ik in januari een nieuwe loopuitdaging aangaan. Trailrunning it would be! De aankondiging van de harde trailkern van onze loopgroep voor een trailwedstrijd in Bouillon op 15 juni gaf gelijk extra motivatie om eens serieus met deze tak van rensport aan de slag te gaan. Temeer omdat er ook nog eens een heel weekendje in de Belgische Ardennen omheen werd georganiseerd. Ook leuk om eens te maken!

Gestaag doorliep (of doorploegde?) ik de weken voorafgaand aan 15 juni de door dezelfde harde trailkern geïnitieerde extra techniektrainingen en trailloopjes. Vooral die extra techniektraining in de duinen bij de Wassenaarse Slag zijn mijn bovenbenen lang bijgebleven. Maar goed, Menno had hele goede argumenten waarom deze pijn goed zou zijn (helaas kan ik deze niet meer reproduceren) en het droeg allemaal bij aan een hoger doel: die eerste trailwedstrijd! En dan ook nog meteen in het buitenland!

Vrijdag 14 juni was het zover, de dag van vertrek naar onze zuiderburen. Die ineens heel ver bleken te wonen, want heen deden we er 5,5 uur over. We kwamen niet in Parijs aan, maar bij een geweldige geschakelde oude hoeve in een alleraardigst ‘Ardens’ gehucht, waar we zo konden aanschuiven voor het avondeten, bereid door de lopers die al wat eerder waren aangekomen. Wat een luxe! Vervolgens lieten we de heerlijke maaltijd zakken met een korte avondwandeling door de nabije, groene en heuvelachtige omgeving. Een prelude op wat ons de volgende dag te wachten zou staan. Eenmaal terug verdween de ene na de andere loper naar boven voor wat kortere of langere nachtrust (dat lag aan de starttijd de volgende dag). Aangezien mijn starttijd pas om 13:00u zou zijn kon ik voor het slapen gaan mooi even toegeven aan mijn Quickx verslaving.

Toen was het zover: de wedstrijddag! Na een stevig ontbijt (weer hulde aan het organiserend comité) reden we aan het einde van de ochtend het schitterend gelegen Bouillon binnen. De auto was snel geparkeerd, dus we konden gelijk naar boven wandelen, naar de citadel, het startpunt van de trailwedstrijd. Daar aangekomen, jeetje, wat een verschil met een gewone loopwedstrijd. Wat een relaxte, gemoedelijke sfeer. Geen mensenmassa’s, lange rijen bij het ophalen van startnummers en gestresste lopers, maar groepjes mensen die gewoon rustig op het terras zaten, even naar de WC gingen (ook zonder rijen) of bij een kraampje nog een stukje rijstevlaai, een pannenkoek of fruit pakten ter voorbereiding. Perfect geregeld allemaal!

Van de start zelf kan ik me niet zoveel herinneren, we moesten in ieder geval eerst het stuk wat we naar boven hadden gewandeld nadat we de auto hadden geparkeerd nu naar beneden rennen. Al snel werd het pad onverhard en gingen we het bos in. Naar boven. Almaar naar boven. Steeds naar boven. Zo, dat was berg nummer 1. Was goed te doen. Maar toen begon het pas. De tweede weg naar boven was heel erg steil en er kwam geen einde aan. Uiteindelijk kwam er iets van een plateau in zicht. Daar, het leek wel een fata morgana, maar het was echt, stond een bevoorradingskraampje van de wedstrijdorganisatie. Geen sportdrank, maar, tadaa, Coca-Cola, chips, weer die smakelijke rijstevlaai…volgens mij heb ik daar wel 5 minuten staan te bevoorraden.

Toch weer doorlopen. Ook nog eens bijna de verkeerde kant op, want ik miste een richtingsbordje. Gelukkig werd ik op tijd teruggeroepen, had ik toch ook bijna het piece de resistance gemist: de rivier de Semois. Daar moesten we doorheen. Twee mensen hielpen ons het water in en toen was het op hoop van zegen de overkant bereiken. Dit was wel even andere koek dan die ondiepe poelen in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Dit was een echte rivier, met stroming, gladde keien op de bodem, wier, koud. Ook de Semois namen we echt als echte trailers en eenmaal aan de overkant aangekomen droogde alles ook weer snel: door gewoon door te lopen. Op en neer, wisselende uitzichten en ondergronden. Het was super. Ook die laatste kilometers, dat je denkt dat je niet meer verder kunt (maar dan heb je dus nog 40%!).

Maar na de laatste klim was daar dan, na 3,5 uur de Ardennen bedwongen te hebben, de finish. Met als beloning een hele mooie medaille en de realisatie nu een echte trailer te zijn! Een gave ervaring die zeker en vast aangevuld gaat worden met nog veel meer mooie trailkilometers en loopjes!

Tamara Schoon