“Trailen onder de sterren”… dat beloofde een e-mail van de Devilstrail. Klonk spannend en leuk! En dat vonden meer lopers, want binnen no-time was er een groep van 17 trailers gevormd. Dat er de volgende dag ook een toetje gelopen werd van 15 of 30 km was een soort van bijzaak.

Zo gingen we op vrijdag met z’n 17-en op weg naar Schiermonnikoog. Dat ging niet helemaal zonder hindernissen: Birgit, Liesbeth en Els misten de boot, maar konden gelukkig een plekje veroveren op de volgende afgeladen afvaart. En de auto met Elselijn, Marie-Louise en Geralda belandde bijna op Ameland.

Op Schier stond voor iedereen een huurfiets te wachten waarmee we onderweg gingen naar ons onderkomen. Dat huis was blind geboekt en zo goedkoop dat er twijfels waren over wat we aan zouden treffen. Zorgen om niks, want het huis was prima, schoon en doeltreffend minimalistisch. Snel werden koolhydraten en vega eiwitten tot een smakelijk maal gemixt zodat iedereen voldoende energie had voor de Nighttrail.

Bij de start in het donker werd om de paar minuten een loper op pad gestuurd. De startmeester met lange baard (een echte lokale bewoner van Schier… zonder baard hoor je er namelijk niet bij op Schier, zo bleek later die avond in de Toxbar) was zo vriendelijk om ons als een iets grotere groep te laten vertrekken. Gewapend met hoofdlampjes gingen we over smallere en bredere paadjes door het bos en over het duin. Het licht van de vuurtoren zwaaide ritmisch over onze hoofden.

Proefondervindelijk leerden sommigen van ons dat donkere stukken in het zand enkeldiep (water!) waren. We liepen over een breed hard strand met oplichtende golven door het maanlicht. Alsof het was afgesproken hadden de meeste lopers hun lampjes uitgedaan. Een magisch moment! De ingang naar het duin was gemarkeerd met vuurtjes en de 10 kilometer van de Nighttrail was voorbij voordat je het in de gaten had.

De zaterdag begon met verse croissants van de lokale bakker. De gezamenlijke wandeling van die ochtend werd wat langer dan gedacht maar was bijzonder door dichte mist. We zagen het maar als een warming-up voor wat nog zou komen die dag. In de middag was de start van de 30 (Birgit en Liesbeth) en de 15 (die bij de finish ruim 16 bleek te zijn) nog steeds in nevelen gehuld.

Het parcours voerde ons over prachtige paden, bossen en vlaktes waarbij het beperkte zicht zorgde voor een bijzondere sfeer. Bijzonder waren ook de laatste meters; dwars door een koeienstal! Lopend op wilskracht en tandvlees is het bijzonder om te worden aangestaard door een hele kudde stoïcijns malende koeien.

Na een welverdiende douche hebben we ons weer op de fiets gehesen op weg naar een restaurant dat geselecteerd was op het uitzicht (= niet zichtbaar op een donkere avond in november). Een steeds frequenter opkijkende dame aan een andere tafel was de graadmeter voor de stijgende gezelligheid aan onze tafel. De terugweg over de dijk ging via de dorpskern waar we terecht kwamen in de Toxbar. Sommigen van ons hebben hun stappenteller nog even flink opgejaagd op de dansvloer. Daar bleek ook dat het aantal baarddragers op Schier opvallend groot is.

Op zondagmorgen zat iedereen eigenlijk behoorlijk monter en fris weer aan de ontbijttafel. De mist was opgetrokken en onder een stralend zonnetje hebben we het eiland nogmaals verkend, nu per fiets.

Al met al was het een supergezellig weekend, een geweldige tweeledige loop en bovenal een fantastisch gezelschap! Volgende editie weer (10-12 november 2023)??

Els en Geralda