Nieuws voor leden en niet-leden

Even voorstellen … onze nieuwe penningmeester Frans

/in Nieuws

Met de promotie van Wyb tot voorzitter kwam de positie van penningmeester vrij binnen de loopgroep. Na ruim 15 jaar lidmaatschap voelde ik me eindelijk oud en wijs genoeg om een ook “tour of duty” in het bestuur te volbrengen. Reden dus om mij kandidaat te stellen voor de rol van penningmeester. Inmiddels lijkt het erop dat penningmeester niet het meest rustige klusje is, maar ach, ik heb er zelf om gevraagd…

Hardlopen doe ik al sinds 2001. In die tijd kreeg ik toevallig een hardloopschema in handen dat prachtig aansloot bij mijn ambitie om lekker laagdrempelig aan mijn conditie te werken. In 2008 bleek via start-to-run dat er heel dichtbij een hardloopvereniging was gevestigd; Loopgroep Oegstgeest. Een trainer op de schouder tikken met de vraag “mag ik ook een maandje meelopen?” was al genoeg. Daarna heb ik in 2011 dank zij de enthousiaste coaching van Joop Vlieg en een groep mede trainees mijn eerste marathon gelopen rondom Loch Ness. In 2013 was mijn eerste ultra in de hooglanden van IJsland. Sindsdien ben ik helemaal verslingerd aan het trailrunnen en zul je mij zelden meer over asfalt zien rennen.

Ik ben getrouwd en heb samen met Yolanda een dochter en een zoon. Dochterlief heb ik inmiddels ook met het trailvirus weten te besmetten.

Overdag verdien ik de kost door als ZZP-er de inhoud van datacenters te ontwerpen. In mijn vrije tijd mag ik graag hardlopen en fotograferen en als TU-Delft alumnus, knutselen met electronica en programmeren.

Frans Evenblij

Een warme beweging ……

/1 Reactie/in Nieuws

Op 12 juni mocht ik jullie nieuwe voorzitter worden. Dat is mij een eer. Van deze club, deze beweging, maak ik al geruime tijd deel uit. Daar hoor ik bij. Het is nog niet eens het lopen zelf dat mij het meest tot de Loopgroep aantrekt. Nee, het zijn vooral de mensen, jullie dus, die het doen. Elke keer als ik meedoe aan een training, met jullie op het terras zit bij de duintraining of jullie tref in ons clubhuis, voelt dat als een thuis. Een warm bad zogezegd, eigenlijk een warme beweging.

Een beweging waar de gezelligheid voor op loopt. Zo hebben we dat eerder al eens beschreven. Het is hèt kenmerk van onze Loopgroep. En wat mij betreft blijft dat ook zo. Aan het eind van het jaar gaan we weer aan de slag met de toekomst van onze club. Wát we willen zijn en waar we naar willen streven als vereniging, komt opnieuw aanbod. Het is belangrijk om dat samen vast te leggen. En ook om dat steeds weer opnieuw te doen.

Van hardlopen en stevig doorwandelen word je warm. Ook in díe zin, zijn we een warme beweging. Dat willen we ook goed blijven doen, met kwaliteit; goeie trainingen en kundige trainers. Met aandacht voor de omgeving.

Bij de ALV en in het bestuur hebben we afscheid genomen van Xavier, van wie ik het stokje heb overgenomen. Alhoewel geen voorzitter meer, blijft Xavier wel degelijk bij onze club. We zijn hem veel dank verschuldigd. Hij was en is een sieraad van de Loopgroep en bewijst daarbij een prachtig mens te zijn. Lastig is het, om in zijn voetsporen te treden. Frans is de nieuwe penningmeester. Daar zijn we erg blij mee. Hopelijk valt de schrik voor hem mee, want het penningmeesterschap kost behoorlijk wat tijd. Thomas blijft voorlopig nog bestuurslid. Hij kijkt uit naar een opvolger in de nabije toekomst en wij doen dat mét hem.

Als ik naar buiten kijk is het nog een natte bedoening. De zomerse temperaturen laten nog even op zich wachten. Toch gaan die er komen en gaan we ons weer in de warmte bewegen. Op naar een zonnige zomer en een zonnige toekomst.

Hartelijke groet en tot snel!

Wyb Kusters
Voorzitter

Tamara en Patrick liepen hun eerste trailwedstrijd in Bouillon!

/in Nieuws

Na jarenlang kilometers weggewerkt te hebben op asfalt wilde ik in januari een nieuwe loopuitdaging aangaan. Trailrunning it would be! De aankondiging van de harde trailkern van onze loopgroep voor een trailwedstrijd in Bouillon op 15 juni gaf gelijk extra motivatie om eens serieus met deze tak van rensport aan de slag te gaan. Temeer omdat er ook nog eens een heel weekendje in de Belgische Ardennen omheen werd georganiseerd. Ook leuk om eens te maken!

Gestaag doorliep (of doorploegde?) ik de weken voorafgaand aan 15 juni de door dezelfde harde trailkern geïnitieerde extra techniektrainingen en trailloopjes. Vooral die extra techniektraining in de duinen bij de Wassenaarse Slag zijn mijn bovenbenen lang bijgebleven. Maar goed, Menno had hele goede argumenten waarom deze pijn goed zou zijn (helaas kan ik deze niet meer reproduceren) en het droeg allemaal bij aan een hoger doel: die eerste trailwedstrijd! En dan ook nog meteen in het buitenland!

Vrijdag 14 juni was het zover, de dag van vertrek naar onze zuiderburen. Die ineens heel ver bleken te wonen, want heen deden we er 5,5 uur over. We kwamen niet in Parijs aan, maar bij een geweldige geschakelde oude hoeve in een alleraardigst ‘Ardens’ gehucht, waar we zo konden aanschuiven voor het avondeten, bereid door de lopers die al wat eerder waren aangekomen. Wat een luxe! Vervolgens lieten we de heerlijke maaltijd zakken met een korte avondwandeling door de nabije, groene en heuvelachtige omgeving. Een prelude op wat ons de volgende dag te wachten zou staan. Eenmaal terug verdween de ene na de andere loper naar boven voor wat kortere of langere nachtrust (dat lag aan de starttijd de volgende dag). Aangezien mijn starttijd pas om 13:00u zou zijn kon ik voor het slapen gaan mooi even toegeven aan mijn Quickx verslaving.

Toen was het zover: de wedstrijddag! Na een stevig ontbijt (weer hulde aan het organiserend comité) reden we aan het einde van de ochtend het schitterend gelegen Bouillon binnen. De auto was snel geparkeerd, dus we konden gelijk naar boven wandelen, naar de citadel, het startpunt van de trailwedstrijd. Daar aangekomen, jeetje, wat een verschil met een gewone loopwedstrijd. Wat een relaxte, gemoedelijke sfeer. Geen mensenmassa’s, lange rijen bij het ophalen van startnummers en gestresste lopers, maar groepjes mensen die gewoon rustig op het terras zaten, even naar de WC gingen (ook zonder rijen) of bij een kraampje nog een stukje rijstevlaai, een pannenkoek of fruit pakten ter voorbereiding. Perfect geregeld allemaal!

Van de start zelf kan ik me niet zoveel herinneren, we moesten in ieder geval eerst het stuk wat we naar boven hadden gewandeld nadat we de auto hadden geparkeerd nu naar beneden rennen. Al snel werd het pad onverhard en gingen we het bos in. Naar boven. Almaar naar boven. Steeds naar boven. Zo, dat was berg nummer 1. Was goed te doen. Maar toen begon het pas. De tweede weg naar boven was heel erg steil en er kwam geen einde aan. Uiteindelijk kwam er iets van een plateau in zicht. Daar, het leek wel een fata morgana, maar het was echt, stond een bevoorradingskraampje van de wedstrijdorganisatie. Geen sportdrank, maar, tadaa, Coca-Cola, chips, weer die smakelijke rijstevlaai…volgens mij heb ik daar wel 5 minuten staan te bevoorraden.

Toch weer doorlopen. Ook nog eens bijna de verkeerde kant op, want ik miste een richtingsbordje. Gelukkig werd ik op tijd teruggeroepen, had ik toch ook bijna het piece de resistance gemist: de rivier de Semois. Daar moesten we doorheen. Twee mensen hielpen ons het water in en toen was het op hoop van zegen de overkant bereiken. Dit was wel even andere koek dan die ondiepe poelen in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Dit was een echte rivier, met stroming, gladde keien op de bodem, wier, koud. Ook de Semois namen we echt als echte trailers en eenmaal aan de overkant aangekomen droogde alles ook weer snel: door gewoon door te lopen. Op en neer, wisselende uitzichten en ondergronden. Het was super. Ook die laatste kilometers, dat je denkt dat je niet meer verder kunt (maar dan heb je dus nog 40%!).

Maar na de laatste klim was daar dan, na 3,5 uur de Ardennen bedwongen te hebben, de finish. Met als beloning een hele mooie medaille en de realisatie nu een echte trailer te zijn! Een gave ervaring die zeker en vast aangevuld gaat worden met nog veel meer mooie trailkilometers en loopjes!

Tamara Schoon

 

 

 

 

LGO brengt bevrijdingsvuur van Wageningen naar Oegstgeest

/in Nieuws

Negen lopers van de onze Loopgroep hebben in de nacht van vier op vijf mei het bevrijdingsvuur naar Oegstgeest gebracht. Dit jaar was de eer aan Bianca, Coen, Edwin, Els, Dina, Inge, Jaap, Marjan en Tamara om het vuur in Wageningen op te halen.

Bij de start waren maar liefst 1700 renners die het vuur naar 107 gemeentes in Nederland gingen brengen. Els en Edwin organiseren de hardloopestafette naar Oegstgeest al enkele jaren. Els:”het is echt een groot evenement waar veel bij komt kijken. Je moet er uren van te voren zijn en met name de startvolgorde is altijd een heel gedoe om op de goede plek te staan.” Edwin zorgt voor de route, de fiets van de meerijder en de bus. “We liepen dit jaar op alfabetische volgorde,” zegt hij. Bianca startte en Coen fietste mee en na 2 kilometer ging Coen rennen en Edwin fietsen. “En dan komt Bianca weer in de bus,” lacht hij. En zo legden de renners 104 kilometer af van het 5 Mei plein in Wageningen tot het oorlogsmonument in het Bos van Wijkerslooth.

Voor Dina, Inge en Tamara was het de eerste keer dat zij deelnamen aan dit evenement. Dina:”voor alle hardloper is het vooral zwaar om de hele nacht door te blijven gaan.” Inge voegt er aan toe:”en je loopt bij elkaar bijna een halve marathon!” “Het eerste stuk van de route was gezellig,” zegt Tamara: “dan lopen tientallen teams via Rhenen, Doorn en Zeist naar Utrecht. Allemaal lopen ze met ludieke lichtjes en allemaal juchen ze elkaar toe.” Marjan nam het vuur in ontvangst tegenover hotel De Wereld waar de vrede 79 jaar geleden getekend werd: “Het was een hele eer om dat te mogen doen,” zei ze, en dat maakte dit jaar speciaal voor haar.

Voor Coen was het stuk voorbij Utrecht spannend: “Edwin en ik hebben de route wat aangepast”. Nu ging de route langs de Vecht en niet door Utrecht Centraal. Toen de renners daar liepen werd het licht en het is een prachtig stukje Nederland; dat het regende mocht de pret niet drukken. Bianca is een ervaren trailrunner die op het laatste stuk in het Groene Hart wat extra kilometers pakte. “Vanaf Noorden tot Ten Aar is het heel weids,” zegt ze: ”en dat kon je dan mooi zien want het was al weer dag.” Voor Jaap is het laatste stukje door Oegstgeest altijd leuk. “We lopen allemaal samen de laatste etappe,” legt hij uit: “en het overhandigen van het vuur is altijd heel plechtig.” En omdat het inmiddels weer heel zonnig was geworden was de overdracht naar wethouder Tim van Tongeren dit jaar een heel mooi moment. Na aankomst in Oegstgeest werd het vrijheidsvuur op verschillende plaatsen verspreid: het oorlogsmonument in het Bos van Wijkerslooth, het monument van de neergestorte Halifax in Haaswijk en de oorlogsgraven bij het groene kerkje.

Terwijl de hardlopers nog genoten van een lunch was de 5 mei viering alweer in volle gang maar de negen hardlopers van Loopgroep Oegstgeest kozen ervoor om die middag thuis een klein beetje bij te slapen.

Coen van Gulijk

Trail du Brevon

/in Nieuws

Keiblij (!) zit ik op vrijdagmiddag klaar met mijn trailspulletjes. Ik mag mee naar de Trail du Brevon! Het voelt een beetje dubbel zo blij te zijn, want er is een plaatsje vrijgekomen door ‘blessureleed’ van een clubgenootje. Bepaald niet voorbereid (ik kon alweer 10 km aan één stuk bedaard ‘joggen’) had ik er toch enorm veel zin in. Bij bergtrails gaat het ook om veel berg-hike ervaring, zo lees ik in blogs en interviews met ‘beroemdheden’, je weet nooit.

Ik was de eerste in de rij die door Wouter werd opgehaald voor een lange rit naar Bellevaux, ‘ergens onder Genève’. Daarna volgden Menno, Giedrius en Marie-Louise. We pasten met zijn vijven in het elektrische voertuig, wat een luxe. Onderweg werd online de route gecheckt en omgeleid, een overnachting voor onderweg geboekt, en laadstations en eetgelegenheden opgespoord. Een inkijkje in de moderne snelle wereld. Ik loop in alle opzichten achter, maar wie weet valt er nog wat te leren? Stapje voor stapje.

Zaterdag kwamen we vroeg in de middag aan bij de geitenboerderij! Een rustiek onderkomen waar geitenkaas gemaakt werd in koperen ketels en we gingen heel veel heel veel dieren zien.

Iedereen had zo zijn eigen doelen ( het begint toch allemaal met een doel hebben). Voor Marie-Louise was het haar langste bergtrail, voor Giedrius zijn eerste bergtrail, Menno wil veel en lang de bergen in voor een gigantisch project in de Italiaanse Alpen en Wouter is ook al een echte berggeit geworden en wilde het stoere staaltje van vorig jaar nog eens herhalen. Ik snapte dat na afloop helemaal; wat een prachtige vergezichten, keiveel hoogtemeters en hele lieve vrijwilligers.

Een ‘pareltje’ volgens Menno. Wel een heel modderig glibberig pareltje, een en al glij-klei.

Onderweg naar het afhalen van de startnummers spotten we meteen al een bijzondere orchidee ( mijn tweede hobby) in de berm: een wit bosvogeltje. Dat beloofde wat, al had ik onderweg niet veel tijd te verspillen.

Menno en Wouter gingen voor de lange afstand; 55 km met, let wel, 4200 hoogtemeters en een start om 5 uur. Je moet er wat voor over hebben.

Marie-Louise, Giedrius en ik gingen voor de 35 km met 2600 hoogtemeters met een start op een Christelijk tijdstip: 7.30 uur. Ik heb de vroege vogels niet horen vertrekken, vroege geruisloze vogels.

Wel kregen we vlak voor vertrek een filmpje van een klauterpassage toegestuurd, dat is leuk, maar ook stuurde Wouter een Vlierorchis foto met het onderschrift: maal 1000. Ik begon me nu ineens zorgen te maken over de limieten, als ik maar door mag, in ieder geval tot aan die velden met orchideeën, stapje voor stapje.

Over de trail kan ik uitweiden of kort zijn; (dat laatste dan maar) een pareltje, maar een pittig pareltje, moeilijk op te vissen. Ik lag er bij de eerste ravito na 15 km uit wegens overschrijding van de tijdslimiet maar met een telefoon vol prachtige foto’s en eigenlijk best content. Mocht via het tweede deel van de eerste lus terug lopen. Al met al in totaal nog goed voor 26 km met 1500 hoogtemeters; een mooie bergtraining.

Niet eens veel te vroeg terug om mijn reisgenoten binnen te juichen die ook echt hun best hadden moeten doen om de ravito’s op tijd te passeren verzekerden ze me vriendelijk inlevend. Petje af want het waren absoluut en relatief echt heel veel hoogtemeters van een lastige soort en dan toch zo vrolijk finishen.

Na een goede nachtrust in de geitenboerderij en een vorstelijk ontbijt liet ik me weer prins-heerlijk naar huis vervoeren.

Heel erg veel dank clubgenoten! Ik ben enorm opgeknapt van dit sportieve uitje en weer met dubbele motivatie aan het trainen geslagen.

 

Liesbeth

N.B. En om met Prins S. te spreken; ‘het moet over’ 😉

Van de voorzitter: stokje doorgeven

/1 Reactie/in Nieuws

Ook dit jaar werd het bevrijdingsvuur opgehaald uit Wageningen door een aantal leden van de Loopgroep. Bianca, Coen, Dina, Els, Edwin, Inge, Jaap, Marjan en Tamara liepen in estafettevorm de 108 km door de nacht en de vroege ochtend terug naar Oegstgeest. Daar werden ze opgewacht door wethouder Tim van Tongeren, Thomas vanuit het bestuur en uiteraard vrienden en familie.

Het weekend daarop was de marathon van Leiden. Net als voorgaande jaren was het weer zomers warm en daarom zeer uitdagend voor alle lopers. Niettemin wisten diverse leden van onze Loopgroep met succes de 5km, de halve en de hele marathon te voltooien. Een knappe prestatie gezien de zware omstandigheden. De tien kilometer in de middag werd uiteindelijk ook afgelast.

In het Pinksterweekend waren er officieel geen trainingen, maar trainers van zowel de wandel- als de trailgroep wilden geen weekend voorbij laten gaan om de leden in beweging te houden. Dit tekent de inzet van onze fantastische trainers. Datzelfde weekend liepen Liesbeth, Marie-Louise, Menno, Giedrius en Wouter op grote hoogte in de bergen rond Genève. Marie-Louise eindigde als derde in haar klasse. Een puike prestatie!

Afgelopen weekend ben ik met de trailgroep mee geweest naar de duinen van Schoorl. Een prachtig gebied. Dat de meimaand de boeken in zal gaan als één van de natste meimaanden sinds de start van de metingen in 1906, konden we niet merken aan het heerlijke loopweer die ochtend maar wel aan sommige paden die flink onder water stonden.

Op 12 juni vindt onze jaarlijkse ALV plaats. Voor mij een bijzonder moment om na vier jaar bestuur, waarvan drie jaar als voorzitter, het stokje door te geven. Het was een voorrecht om op deze manier mijn steentje bij te dragen om onze mooie Loopgroep zo soepel mogelijk te laten draaien. Of beter gezegd, te laten lopen. Ik heb het met heel veel plezier gedaan en wil nogmaals benoemen dat de Loopgroep niet kan functioneren zonder de vele vrijwilligers die de vereniging dragen.

Komende zondag eerst weer de maandelijkse duintraining in Katwijk. Een goede en gezellige training om de spieren te versterken en met na afloop het gebruikelijke kopje koffie of thee bij Sisters Beach.

Ik hoop velen van jullie aanstaande zondag in Katwijk en 12 juni op de ALV bij Pecos te zien!

Hartelijke groet,

Xavier Lauteslager
Voorzitter

Leiden Marathon 2024

/in Nieuws

Op 16 februari begon de eerste gezamenlijke training vanaf Leiden Atletiek als voorbereiding voor de halve marathon Leiden op 12 mei met als trainers Els, Martijn en Coen. Het was toen koud en nat, nog niet wetende dat op het moment suprême de temperatuur een stuk hoger zou zijn, maar daarover later meer.

De vrijdagavonden was het altijd hardlopen in en rond Leiden, altijd leuk waarbij nog wel eens werd gezinspeeld op een combinatie met een kroegentocht. Zondagochtend werden langzaam de kilometers opgebouwd richting de 21 km, naast natuurlijk de interval trainingen op woensdagavond. Tijdens een van de routes op zondag is ook het “paadje van Jaap” in Katwijk ontstaan. Helaas viel Paul door een blessure uit en Bram werd een dag voor de halve marathon door buikgriep geveld. Irene en Birgit trainden mee voor de halve marathon van Utrecht op 19 mei.

12 mei… verzamelen bij Colette, groepsfoto en met een temperatuur die opliep van start. Helaas moest Brigitte mede door de warmte kort na de start stoppen, gelukkig was Paul in de buurt en kon ze achter op de fiets terug.

Het warme weer was een geduchte tegenstander en uiteindelijk werd er gedurende de dag besloten om de marathon te staken omdat ziekenhuizen het te druk hadden met uitvallers. De 10 km ging helemaal niet van start.

Vrijdagavond 24 mei hebben wij bij Van der Werff de trainers bedankt met een bon en een fles wijn, en een bos bloemen gebracht bij Colette.

 

Volgend jaar weer!
Stefan

 

Uitslagen van de toppers:

N.B. Sta je er niet bij? Meld je even bij redactie@loopgroepoegstgeest.nl en we voegen je direct toe!

Halve Marathon
Martijn van L. 1.35.43 aspirant lid
Arnoud 1.44.35
Juliette 1.52.03
Martijn M 1.56.35
Robert 1.58.18
Chris de G 1.59.46
Shuk-hing 2.05.21
Adrik 2.05.28
Stefan 2.07.05
Ward 2.09.48
Pieter 2.09.50
Rian 2.16.52
Jaap 2.17.09
Jan 2.18.56 Jan’s zoon Tobias 2.07.53
Evelien 2.22.45
Els 2.24.26
Marjan 2.34.47
5 km
Thomas 
 34.47
Moninne 35.52
Marathon
Eric 
 3.12.50
Martijn B 3.44.20
Coen 4.04.14
Shaogang 4.50.06

Verslag halve marathon Utrecht 19 mei

/in Nieuws

Na onder de bezielende leiding van Coen, Els en Martijn te zijn klaargestoomd voor de halve marathon, was het op 19 mei dan zover. Birgit en ik konden de week eerder niet in Leiden, dus zijn samen naar Utrecht gegaan. Na de verhitte loopdag in Leiden (de 10 km is uiteindelijk niet meer doorgegaan vanwege de hoge temperaturen), zag het weerbericht er voor ons gunstiger uit. Maar zoals wel vaker, is het weer voorspellen nog steeds meer kunst dan kunde, en ook op 19 mei was het ontzettend warm.

De aankomst in Utrecht was zeer stressvol, we stonden ruim een uur van tevoren al compleet stil op de snelweg. We zagen steeds meer hardlopers over de vluchtstrook lopen richting de start in het Science Park. Uiteindelijk hebben we even voor tienen de auto dan maar ergens in de berm gezet en zijn richting de start gegaan, hopend dat onze startwave nog niet weg was. Maar er waren duidelijk meer mensen te laat, dus de halve marathon was nog niet begonnen. Uiteindelijk was dit te laat zijn misschien wel fijner, we hebben in elk geval niet erg lang in de volle zon in het startvak hoeven wachten. Maar mentaal gezien was deze start niet optimaal.

De route van de halve marathon ging eerst door de natuur, onder andere Amelisweerd. Erg mooi, maar veel door het open veld, en dus erg warm. Wat verbaasde was hoeveel mensen er overal langs de route stonden om ons aan te moedigen, ook op stukken die in “the middle of nowhere” leken te liggen. Er was daar ergens zelfs live muziek! Door de warmte moest ik al snel mijn streven om niet te wandelen opgeven. Gelukkig waren er veel waterposten, sponsstraten en mensen met tuinslangen en kinderen met supersoakers om het enigszins dragelijk te houden.

Vlak voor het einde bereikten we de Utrechtse binnenstad, waar het lopen over de keitjes niet zo fijn was, maar de sfeer geweldig. Overal mensen die je luidkeels aanmoedigden en veel boxen met harde muziek. De laatste kilometers weer door
het Science Park naar de finish, waar de mensen van de hele marathon hetzelfde rondje nog een keer mochten doen. Ik was blij dat ik klaar was!

Irene

De hele marathon!

/in Nieuws

Bij het lopen van de halve marathon krijg ik ter hoogte van de 15-17 km altijd een gevoel van; waar heb ik dit aan verdiend; waarom doe ik dit eigenlijk? Gelukkig maar, op een gegeven moment ben je binnen en ben je ‘erg voldaan’. Toch is het inmiddels wel weer een tijdje geleden dat ik een ‘halve’ heb gelopen. Dit gevoel, en het feit dat ik wat minder snel ben gaan lopen, blijkt toch wat minder motiverend.

En dan opeens! Ga ik de ‘hele’ lopen. De volle 42,195 km. Niet hardlopen – neen – daar ben ik niet voor getraind. Als een wandelingetje, samen met mijn zoon van 24. Het werd alleen wat lastig dat ik de dagen voor de 11 mei begon te twijfelen, ik was namelijk snipverkouden. Dat Jakko daarna melde dat hij zich ook niet zo lekker voelde maakte het niet beter.

Ondanks alles had ik voor de zaterdagochtend de wekker gezet. Niet te vroeg, want ik had met Jakko afgesproken dat hij niet voor 7 uur wakker gemaakt zou gaan worden. Dat kan zijn ‘brein’ naar eigen zeggen niet aan. De realiteit werd anders. Van zijn vriendengroepje had hij de avond daarvoor te horen gekregen; als jij je zo voelt moet je echt niet gaan lopen – dat is hoogst onverstandig. Dus zo gezegd, zo gedaan. Jakko ging niet mee.

Dan maar alleen. Voor half 8 zat ik op de fiets, op weg naar de Garenmarkt. Plekje voor de fiets vinden ging soepel, het was nog vroeg. Startnummer opgehaald, en ik stond bijna voorin het ‘startvak’. Strak om 8 uur ging ik op pad.

Vanaf het begin hield ik het tempo erin. Slechts een enkele keer werd ik ingehaald. Wat ik me nog herinner is een businessgroep; duidelijk mensen met een financiële achtergrond. Ik kreeg achter me en tijdens het inhalen uitleg over netto contante waarde, waarde van een bedrijf bij overname, en dat soort zaken. Twee business lopers waren wat minder financieel gedreven. Ze maakte er een spelletje van om een tennisbal over en weer te gooien. Ik ben toch wel benieuwd hoe lang ze dat vol hebben gehouden.

Wandelen in plaats van hardlopen is toch wel anders. Onder het lopen heb je wisselende gesprekken, zelf of als toehoorder. Grappig. Bij hardlopen kom je daar absoluut niet aan toe; tenminste als je denkt aan een PR!

Het loopje was meer dan prima verzorgd. Per 5 km een verzorgingspost met water en eten: Om een idee te geven, er was iedere keer wat ander lekkers; stroopwafels, krentenbollen, eierkoeken, pannenkoekjes, (fruit)biscuit, snoep tomaatjes, komkommertjes, ga zo maar door. Zelfs een keer bouillon! Dat was de absolute topper. Mijn eigen snackjes bleven in de rugzak.

Alleen lopen heeft zo ook z’n voordeel. Ik kon een eigen tempo aanhouden en ik hoefde wat minder op fietsers te letten. Dat was wel fijn.

Gedurende het loopje ben ik 2 keer gaan zitten. Bij het pondje en bij de bouillon op het 25 km punt. Toen ik daar weer opstond viel het toch wel een beetje tegen. De spierpijn en de vermoeide bovenbenen kwam al opzetten.

Alles bij elkaar; een hele leuke dag, fantastisch weer en een gezellige sfeer. De spierpijn (onderrug en bovenbenen) werd gelukkig de komende dagen snel minder.

Als laatste wat statistiek: 42,61 km; gemiddeld tempo 10:40 per km (5,8 km/u); beste tempo 8.14/km (7.3 km/u); totale tijd bewogen 7:17:50; verstreken tijd 7:58:00; stappen 60.232. Voorbereiding; wekker zetten.

En: Jakko heeft me beloofd dat hij volgend jaar zeker meegaat. We gaan het zien!

 

Jaap Vreeburg

April doet wat hij wil

/in Nieuws

Na twee weekenden in de eerste helft van april met zon en temperaturen rond de 20 graden Celsius, was de tweede helft van april een stuk frisser. Uiteraard weerhield dat onze leden niet om ook deze maand vele kilometers af te leggen.

In de vorige Nieuwsbrief is al teruggekeken op een zeer geslaagde PaasHaaswijkloop. Het weekend erop was de vertrouwde duintraining met een drankje na afloop bij Sisters Beach.

Het weekend van 13 april volbrachten Marleen en oud-lid Harm de bekende marathon van Rotterdam en liepen Wouter en Menno nog langere trailafstanden in Zwitserland. Zelf genoot ik van een prachtige trailroute rond de Keukenhof uitgezet door Els.

Het daaropvolgende weekend vond het Loopweekend plaats. Dit keer in Rekken in de Achterhoek. Els, Esther, Geralda en Hester hadden alles tot in de puntjes geregeld. De trail- en wandelroutes waren prachtig en zowel de trailrunners als de wandelaars hebben genoten van de mooie natuur. De zondagochtend startte met de traditionele bootcamp en daarna was er nog de mogelijkheid om te mountainbiken of nogmaals een stukje te trailen of wandelen. De accommodatie was van alle gemakken voorzien en de maaltijden waren voortreffelijk. Een heerlijk weekend waar iedereen met veel plezier op terugkijkt! Een uitgebreid verslag van Lan met veel foto’s vind je hier.

Vier en vijf mei wordt ook dit jaar het bevrijdingsvuur weer opgehaald uit Wageningen door een aantal leden van de Loopgroep. Els, Coen en Edwin, dank dat  jullie ook dit jaar dit weer organiseren!

Verder vooruitkijkend kunnen jullie alvast woensdag 12 juni noteren voor de jaarlijkse Algemene Ledenvergadering. We zien er naar uit diverse leden daar te verwelkomen!

Hartelijke groet,

Xavier Lauteslager
Voorzitter