Archief voor categorie: Nieuws

Tja, hardlopen is een individuele sport, zeggen ze weleens. Dat geldt ook voor wandelen. Maar toch, bij onze loopgroep ontdekken we keer op keer: samen loopt het beter. En leuker!
De gezelligheid loopt inderdaad voorop.

Natuurlijk draait het bij ons om beweging — of je nu traint voor een betere 5 kilometer, een halve marathon of liever stevig wandelt. Maar minstens zo belangrijk is wat er tussendoor en na afloop gebeurt: het praatje onderweg, de bemoedigende woorden bij een pittige training, en de gezellige nazit aan de bar. Onze leden delen hun passie voor beweging en hun betrokkenheid bij elkaar.

Onze vereniging is een warm thuis voor gelijkgestemden. Of zoals ik het eerder noemde: een warme beweging. Of je nu fanatiek traint, je conditie op peil wilt houden of vooral komt voor het plezier: iedereen hoort erbij. We zijn een gevarieerd gezelschap — vrouwen, mannen, oud, jong, recreatief, ervaren, beginner — en juist die mix maakt de sfeer uniek.

Dat merk je ook buiten de trainingen. Denk aan de heerlijke potluck aan het einde van het seizoen, waarbij iedereen iets lekkers meebrengt. Of het jaarlijkse vrijwilligersetentje, waar we met een dankbaar glas proosten op al die stille krachten. (Alhoewel; sommige trainers zijn toch wat luidruchtig……)
Soms zit het plezier gewoon in het napraten aan de bar na afloop van de training of met de koffie en krentenbol van Greet na de zondagse training.

In een drukke wereld is het fijn om te weten dat er een plek is waar je even kunt uitblazen, jezelf kunt zijn, en tegelijk ook je conditie op peil houdt. Bij ons draait het om samen bewegen, samen lachen, samen groeien — in kilometers én in
vriendschap.

Dus mocht je iemand kennen die zoekt naar meer dan alleen een sportvereniging, neem hem of haar gerust een keer mee. Want bij de Loopgroep Oegstgeest loop je niet alleen voor jezelf — je loopt samen.

Bij de weg: de potluck komt er weer aan; op zondag 13 juli van 16.00 tot 20.00 uur in en bij het clubgebouw. Het is de afsluiting van het seizoen voor alle leden en hun aanhang. Ik hoop jullie daar allemaal te zien.

Er is niets aan de hand. Je loopt of wandelt voor jezelf of met elkaar. Met elkaar is vaak gezelliger, maar alleen lopen heeft ook wel iets speciaals. Je denkt ergens aan of juist aan niks. Wat heet, de blik op oneindig. En dan gebeurt het……

Je beseft pas dat je valt wanneer er geen redden meer aan is. Soms lukt het je nog om je zó te draaien dat je wellicht de minste pijn en schade oploopt. Maar toch. De klap is altijd hard. Sufheid komt op. Niet alleen versuft van de harde aanraking met de grond maar ook het gevoel dat je een sufferd bent. Schrik en verbazing.

Daar gaat je ego. En daar komt de pijn. Verschrikt probeer je op te staan en na te gaan welke lichaamsonderdelen geraakt zijn. Het doet zeer, ai ai!
Doet alles het nog? Voorzichtig even alle ledematen proberen. Dat gaat, maar vooral die schrijnende pijn is erg. En de schrik zit er goed in.

Ben je alleen dan kijk je om je heen. Hoe heeft dit toch kunnen gebeuren?  Heeft iemand je gezien? En wil je hun laten weten dat het toch wel weer met je gaat? Dat eigenlijk vooral je eigen trots — want zoiets gebeurt mij toch niet? — gekrenkt is.

Of ben je samen met andere lopers of wandelaars? Zij zijn meteen bezorgd over hoe het met je gaat. De trainer is er snel bij. Gelukkig blijkt het geleerde op de reanimatiecursus niet van toepassing. In je oren klinkt nog die trainersroep: til je voeten op!

Maar ja je wordt wat moe aan het eind van de training en dan is er soms geen houden meer aan. Toch voel je je al beter met al die zorg die je omringt. Tenminste wanneer je met de groep mee was.

In je eentje lopen heeft ook nadelen.

En dan. Hoe kwam het toch? Vaak speelt de vermoeidheid een rol. Maar soms ligt de schuld toch elders.
Die omhoogstekende stoeptegels, die loszittende stenen, die boomwortels of die rommel op straat. Wanneer je je zoiets realiseert, word je toch ook een beetje boos. En wel op de gemeente. Die zijn toch verantwoordelijk?

En inderdaad, dat is zo. Bij behoorlijke schade is de gemeente ook aansprakelijk, zeker als het aan het nodige onderhoud heeft ontbroken.

En toch. Wij wandelaars en lopers in onze gemeente kunnen er zelf ook wat aan doen.
En dat is melden!
Sommigen van ons weten dit echt wel maar voor veel van onze leden is het toch onbekend. Als je die hoge stoeptegel, slecht onderhoud, losse stenen of slechte paden meldt, dan komt men ook echt in actie.

Kijk op fixi.nl. Zie hoe je daar dat soort zaken kunt melden en ook dat het wordt afgehandeld.

Nog beter: download de Fixi-app op je mobieltje*. En als je iets ziet wat gevaar oplevert of heeft zo’n gevaar zich juist bij jouw voltrokken, meld dit dan via deze app. Je kunt er meteen een foto bij leveren. In dit geval is haastige spoed juist goed. Jouw melding (en de daar op volgende afhandeling) maakt het voor iedereen veiliger. Die app is een must voor de actieve lopers en wandelaars van onze loopgroep.

Lopen en wandelen; doe het vooral ook veilig!

*) klik voor iPhone of Android:
  

In de nacht van 4 op 5 mei bracht een team van Loopgroep Oegstgeest het bevrijdingsvuur in een hardloopestafette van Wageningen naar Oegstgeest. Dit lustrumjaar (80 jaar bevrijding), samen met een team van de gemeente.

80 jaar bevrijding, een bijzonder lustrum en daarom extra druk in Wageningen, waar na een door de NOS uitgezonden bevrijdingsvuurceremonie voor hotel de Wereld met verhalen, gedichten en muziek, om middernacht het bevrijdingsvuur werd ontstoken door burgemeester Floor Vermeulen. Een record aantal gemeentes, 239, met meer dan 5000 lopers, nam daarna de brandende fakkels in ontvangst en verspreiden zich langs een haag van toeschouwers voor hun tocht door de nacht. Oegstgeest was vertegenwoordigd met 18 lopers van zowel de Loopgroep Oegstgeest als ambtenaren van de gemeente, aangemoedigd door wethouder Tim van Tongeren die speciaal daarvoor naar Wageningen was afgereisd.

In estafettevorm werd de 104 km afgelegd, waarbij telkens 2 lopers 2 km aflegden. In de twee busjes was het ondertussen gezellig en stond de aflossing op elk wisselpunt klaar. Bij het Militair Ereveld op de Grebbeberg werd stilgestaan om een krans in de kleuren van de gemeente Oegstgeest te leggen, er lagen indrukwekkend veel kransen, het was er druk. In het donker verder langs de Utrechtse heuvelrug, dwars door de stad Utrecht waarna de zon opging boven het veenweidegebied van het mooie Groene Hart.

 

 

Prachtig op tijd in Oegstgeest om 12.00 uur (onder een heuse politie-escorte!) te arriveren op de De Kempenaerstraat. Daar werden we toegesproken door wethouder Tim van Tongeren, in aanwezigheid van de burgemeester en menig Loopgroep lid in het publiek. Chrik (gemeente) ontstak daarna met de fakkel de vuurschaal wat met de wind nog best even een flinke vlam veroorzaakte. Daarna ging het naar het bos van Wijckerslooth om daar het vuur in de vorm van een lantaarn te brengen bij het oorlogsmonument. En als afsluiting een brunch op Pecos, zoals elk jaar perfect verzorgd door Sue, dit keer bijgestaan door Michiel vanuit de gemeente.

Later op de middag hebben Wyb en Els het vuur en bloemen gebracht bij het Halifaxmonument en de oorlogsgraven bij de Groene Kerk. In herinnering aan de gevallenen, en in gedachten bij hen die nu in oorlog zijn. Vrijheid is een groot goed en dat is op 5 mei in heel Nederland gevierd. Een mooie traditie van de Loopgroep, waarvan het bestuur ook elk jaar op 4 mei aanwezig is bij de dodenherdenking in het bos van Wijckerslooth. Volgend jaar weer.

 

 

 

Meer foto’s

 

Lake District is een gebied in het noordwesten van Engeland dat uw redacteur vooral associeert met regen. Maar je kan geluk hebben. Dankzij al die regen zijn er grote meren en rondom die meren prachtige trails. Birgit en Liesbeth volbrachten de mooiste: The LAP van 75 km, en Liesbeth vertelt:

Plotseling stak er een harde wind op terwijl het al begon te schemeren.

Boven op de heuvel bedachten Birgit en ik dat dit wel de slechtste plek was om de hoofdlampen tevoorschijn te halen en de verplichtte midlayer maar weer eens aan te trekken. Tegelijkertijd hield de navigatie er mee op. Gelukkig was de route perfect uitgepijld met blauwe reflecterende bordjes. Maar voor de zekerheid ging de reserve Garmin om de pols. Het verplichtte kompas bungelde er voor spek en bonen bij.

Toch maar eerst een stukje afdalen om flapperende kleding te wisselen (klepjes af, jasjes aan). Alles ging onhandig het zag er zo tobberig uit dat verschillende medelopers hulp aanboden.

Zo is het op de LAP, iedereen helpt elkaar. We waren om 6 uur s ochtends vertrokken na de briefing om 5.50 uur. Het eerste stuk tot New Sawrey schuifelden we vooruit in een dicht opgepakte file. 1000 lopers deden er mee.

Wandelaars verkleed als hardloper

Een beetje zorgelijk dat er van rennen geen sprake was hier. Later konden we dat aardig relativeren als we de zoveelste stevige ‘berg’ op hiketen. Ultra lopers zijn wandelaars verkleed als hardloper had Davy* eerder gemeld. Het aantal hoogtemeters hadden we wat onderschat. De route liep om Lake Windermere en langs een meer zag het er in mijn verbeelding vlak uit. Nu nam deze route een nogal ruime bocht om het meer, een prachtige route die je alle inspanning deed vergeten. Wat een uitzichten vanaf elke beklommen bult over de omliggende grote meren. Blij dat we de stevigste hellingen erop hadden zitten begonnen we aan het nachtelijk deel. Veel makkelijker dan de eerste 31 km verzekerden de vrijwilligers ons eerder. We konden inmiddels alleen downhill nog een drafje opbrengen. Vanaf de pizza verzorgpost op 31 km riep iedereen ons toe ‘jullie zijn er bijna’ “ja ja”.

Om een uur of 10 ’s avonds plaatselijke tijd was het echt donker ( ondanks de volle maan) en kon het grote ploeteren beginnen. Wat ben je dan gauw vergeten hoe mooi en inspirerend het overdag was?!

Afdaaltechniek

Onzeker en bang om te vallen ging ik regelmatig zittend een steile helling af of schoot Birgit me met engelengeduld te hulp voor ‘een handje’. Met stokken gaat het makkelijker adviseerden mede lopers. Ja dat weet ik! “je hebt stokken” riepen ze nog maar ik dacht telkens ‘het is niet zo ver meer’, een mentale ‘groef’.

Bij Newbridge stonden mensen met een tafeltje met water en nog wat snoepjes, het was inmiddels na middernacht. Zou dit de laatste verzorgingspost zijn? Wel wat karig maar dan is het nog maar 14 km dachten we hoopvol. De navigatie wissel en een inmiddels wat versuft brein maakten het niet duidelijker.

Na ongeveer 5 km kwam de echte verzorgingspost waar Davy de organisator liep rond te hollen om iedereen te motiveren toch vooral door te gaan: “nog maar 8 mile je bent eigenlijk al gefinisht”.

Al het heerlijke eten kon ons niet meer bekoren maar we bleven even ‘bijkomen’ op iets wat eruit zag als een slagveld. Mensen lagen en hingen in allerlei posities op de stenen ondergrond en de medici waren ook druk. Mij hielpen ze met een stevige knuffel weer op de been. Birgit bleef me er door heen slepen door niet te klagen over haar eigen vermoeidheid en aanwijzingen en handjes te geven. En dan na de langste 8 mile ooit was daar dan om vier uur s ochtends de finish!

De juich-ploeg had al de hele nacht gejuicht maar ging voor ons groepje ook nog eens vol uit. Een beetje duizelig strompelden we met ons maaltijd boxje in de hand en de medaille om de nek richting auto op het grote Kampeerveld. Birgit bleek nog wakker genoeg om het voertuig te besturen, een uil liet zich horen en in de nevelige velden werden we door een ree nagekeken.

Zonder ontbijt naar bed

Om zes uur ’s ochtends rolden we in ons bed en de maaltijd deed het de volgende dag goed als lunch.

Tevreden keken we terug op een finish binnen de tijdslimiet (die was ook heel ruim, 24uur). We klokten 22 uur, 2800 hoogtemeters en 75 kilometers.

*) organisator Davy (David) Newell

Informatie over the LAP

Website: thelap.co.uk

The LAP is een ultra trail van 47 mijl / 75 km rondom Lake Windermere in Lake Disrict, een nationaal park in het Noordwesten van Engeland, ‘bijna Schotland’. Het park is 2362 vierkante kilometer groot en werd opgericht in 1951 uit de nalatenschap van schrijfster/natuurbeschermer Beatrix Potter aan de National Trust. U weet wel, van de Peter Rabbit (Pieter Konijn) kinderboeken.

The LAP wordt tweemaal per jaar georganiseerd: Clockwise in mei en Anticlockwise in september.

Om The LAP te doen hoef je niet snel te kunnen lopen, maar je moet wel snel kunnen boeken. Mei 2026 zit al vol en er is geen wachtlijst. Haast u voor de Anticlockwise editie september 2026!